دانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجان سلامت جامعه 2345-6248 13 2 2019 06 22 The Effect of Dialectical Behavioral Therapy on Emotional Processing and Mind Wandering in Female High School Students with Test Anxiety تأثیر رفتاردرمانی دیالکتیکی بر پردازش هیجانی و سرگردانی ذهنی در دانشآموزان دختر مقطع متوسطه دارای اضطراب امتحان 1 10 95280 10.22123/chj.2019.187813.1301 FA لیلا نوعی ایران دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی تبریز، تبریز، ایران. 0000-0003-2972-7628 اکبر رضایی دانشیار، گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران. علی‌نقی اقدسی استادیار، گروه روانشناسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی تبریز، تبریز، ایران. Journal Article 2019 05 28 Introduction: Poor emotional processing and mind wanderings are two factors that are involved in the etiology of test anxiety. Dialectical behavioral therapy is a new approach that can be used to treat test anxiety in schools. Therefore, the purpose of this study was to determine the effect of dialectical behavioral therapy on emotional processing and mind wanderings among female high school students with test anxiety. Materials and Methods: The population in this quasi-experimental study included all female high school students in Tabriz during the academic year 2019-2020. A total number of 45 students who received the test anxiety diagnosis in accordance with the cutoff score in the Sarason Test Anxiety Questionnaire were selected by multi-stage cluster and purposeful sampling and they were randomly assigned to two experimental and one control groups (15 students per group). The participants in the three groups completed the Test Anxiety Questionnaire (Sarahson, 1975), Cognitive Wandering Inventory (Carriere & Seli, 2013), and the Emotional Processing Scale (Baker et al., 2010) as the pre-test and post-test. Eight sessions of group dialectic therapy (for 4 weeks) were held for the participants in the experimental group, while the control group did not receive any intervention. The collected data were analyzed using multivariate and univariable covariance analysis. Results: Dialectical behavioral therapy was found to have a significant effect on emotional processing (F2=0.31; p=0.005) and mind wandering (F2=0.29; p=0.001) in the students with test anxiety. Conclusion: The training of this therapeutic approach is recommended as an effective interventional method to treat mind wanderings and improve emotional processing of high school students. مقدمه: پردازش هیجانی ضعیف و سرگردانی ذهنی دو عامل فراتشخیصی هستند که در سبب‌شناسی اضطراب امتحان دخالت دارند. رفتاردرمانی دیالکتیکی رویکرد جدیدی است که امکان استفاده از آن برای اضطراب امتحان در مدارس مورد بررسی قرار گرفته است. لذا، این پژوهش با هدف تعیین تأثیر رفتاردرمانی دیالکتیکی بر پردازش هیجانی و سرگردانی ذهنی در دانش‍آموزان دختر مقطع متوسطه دارای اضطراب امتحان انجام شد. مواد و روش‌ها: جامعه آماری این پژوهش نیمهتجربی، دانش‍آموزان دختر مقطع متوسطه شهر تبریز در سال تحصیلی 99-98 بودند. تعداد 30 دانش‌آموز که مطابق با نمره برش در پرسشنامه اضطراب امتحان Sarason تشخیص اضطراب امتحان را دریافت کرده بودند، با استفاده از روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای و هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی ساده در گروه‌های مداخله و کنترل (15 نفر در هر گروه) جایگزین شدند. هر دو گروه پرسشنامه‍های اضطراب امتحان Sarason (1975)، سرگردانی ذهنی Carriere و Seli(2013) و مقیاس پردازش هیجانی Baker و همکاران (2010) را به عنوان پیش‍آزمون و پس‍آزمون تکمیل کردند.‌ هشت جلسه رفتاردرمانی دیالکتیکی گروهی (هفته‌ای دو جلسه به مدت 4 هفته) در گروه مداخله اعمال شد و گروه کنترل مداخله‌ای دریافت نکرد. داده‌ها با استفاده از تحلیل کواریانس چندمتغیره و تک‍متغیره تحلیل شدند. یافته ها: رفتاردرمانی دیالکتیکی بر سرگردانی ذهنی (005/0=p، 31/0F2=) و پردازش هیجانی (001/0=p، 29/0F2=) در دانش‍آموزان دختر مقطع متوسطه دارای اضطراب امتحان تأثیر معنیداری داشت. نتیجه گیری: آموزش این رویکرد درمانی به عنوان یک روش مداخله‌ای مؤثر در کاهش سرگردانی ذهنی و پردازش هیجانی دانش‍آموزان در مقطع دبیرستان توصیه می‌شود.

https://chj.rums.ac.ir/article_95280_605464545067323c9a1f8c568bcffe54.pdf

دانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجان سلامت جامعه 2345-6248 13 2 2019 06 22 Comparing the Effectiveness of Positive Psychology with an Islamic Approach and Acceptance and Commitment Therapy (ACT) on the Psychological Capital of Cardiovascular Patients مقایسه تأثیر آموزش مثبت‌گرایی با رویکرد اسلامی با درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر سرمایه روان‌شناختی بیماران قلبی-عروقی 11 22 95408 10.22123/chj.2019.184822.1285 FA محمد هادی یدالله پور دانشیار، گروه معارف اسلامی، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران. 0000-0002-4337-2096 مهناز فاضلی کبریا دکتری تخصصی، گروه روان‌شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد گرگان، گرگان، ایران. 0000-0001-6616-0910 کامیار امین دانشیار، گروه قلب و عروق، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران. 0000-0002-5111-2059 Journal Article 2019 05 20 Introduction: Cardiovascular disease is a chronic disease that is extremely costly to the affected individual and society. Positive psychology with an Islamic approach and and acceptance and commitment therapy (ACT) can be effective in improving the psychological conditions of cardiovascular patients. The purpose of this study was to compare the effectiveness of positive psychology with an Islamic approach and acceptance and commitment therapy (ACT) on psychological capital of cardiovascular patients. Materials and Methods: This quasi-experimental study was performed on cardiovascular patients referring to Babol medical centers in 2017. Using convenience sampling, 36 patients were selected and randomly placed into three groups (positivist psychology with Islamic approach, ACT, and one control group). The participants in the first group (Positive psychology with an Islamic approach) attended 8 training sessions each lasting 90 minutes, and the members of the ACT group participated in 8 training sessions each lasting 100 minutes. The data were collected by the Psychological Capital Questionnaire (Lutans, 2007) that was administered to the participants before, after, and two months after the treatment sessions. The collected data were analyzed using statistical techniques including mean, standard deviation, and multivariate analysis of variance (MANOVA). Results: There was a significant difference in the linear composition of the psychological capital variables in terms of group membership, the three stages of pre-test, post-test and follow-up, and the interactive effect of the group and time (p=0.001). Besides, the two treatment groups (positivist psychology with an Islamic approach and ACT) showed significant differences with the control group in terms of the components of psychological capital (p<0.05). However, there was no difference between the effectiveness of the two treatment techniques. Conclusion: Positive psychology training with an Islamic approach and acceptance and commitment therapy (ACT) are effective in improving psychological capital of cardiovascular patients and there is no significant difference between them. مقدمه: بیماری قلبی- عروقی، مزمن و پرهزینه است. روانشناسی مثبتگرا با رویکرد اسلامی و درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش میتواند در بهبود وضعیت روانشناختی بیماران قلبی عروقی مؤثر باشد. پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی روانشناسی مثبتگرا با رویکرد اسلامی و درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش بر سرمایه روانشناختی بیماران قلبی عروقی انجام شد. مواد و روش ها: اﻳﻦ ﺑﺮرﺳﻲ نیمه آزمایشی، بر روی بیماران قلبی- عروقی مراجعهکننده به مراکز درمانی شهرستان بابل در سال 1396 انجام شد. با روش نمونهگیری در دسترس، 36 نفر انتخاب و به طور تصادفی در گروههای آموزش روانشناسی مثبتگرا با رویکرد اسلامی، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، و کنترل گمارده شدند. آموزش روانشناسی مثبتگرا با رویکرد اسلامی و درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش، طی 8 جلسه انجام شد. جمعآوری دادهها با پرسشنامه سرمایه روان‌شناختی (لوتانز) در مراحل قبل، بعد و دو ماه پس از جلسات، و تحلیل دادهها توسط آزمونهای میانگین، انحراف معیار و تحلیل واریانس چندمتغیری انجام شد. یافته ها: در ترکیب خطی متغیرهای سرمایه روان‌شناختی برحسب عضویت گروهی مراحل پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری، و اثر تعاملی گروه و زمان تفاوت معنیداری وجود داشت (001/0p<). تفاوت میانگین نمره گروه روانشناسی مثبتگرا با رویکرد اسلامی و درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش با گروه کنترل در مؤلفههای سرمایه روان‌شناختی معنیدار (05/0>p) بود ولی تفاوت میانگین دو روش درمانی در این مؤلفهها معنیدار نبود. نتیجه گیری: آموزش روانشناسی مثبتگرا با رویکرد اسلامی و درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش در بهبود سرمایههای روان‌شناختی بیماران قلبی عروقی مؤثر است و تفاوتی بین آن‌ها وجود ندارد.

https://chj.rums.ac.ir/article_95408_abed52a5323215728358c05733912c68.pdf

دانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجان سلامت جامعه 2345-6248 13 2 2019 06 22 The Effectiveness of Cognitive-Behavioral Therapy on Pain Self-efficacy and Fear of Migraine Progression among Female Nurses in Tabriz in 2019 اثربخشی درمان شناختی- رفتاری بر خودکارآمدی درد و ترس از پیشرفت بیماری میگرن در پرستاران زن شهر تبریز در سال 1398 23 32 95473 10.22123/chj.2019.168055.1222 FA هانیه خرازی نوتاش دانشجوی دکتری روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران. علی خادمی دانشیار، گروه روانشناسی، واحد ارومیه، دانشگاه آزاد اسلامی، ارمیه، ایران. 0000-0002-6230-8428 جلیل بابا پور خیرالدین استاد، گروه روانشناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. مرضیه علی وندی وفا استادیار، گروه روانشناسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران. 0000-0002-1197-9598 Journal Article 2019 04 07 Introduction: Low self-efficacy in the management of pain and fear of migraine progression are among the issues that require psychological interventions for people with migraine headaches. Accordingly, the present study aimed to determine the effectiveness of cognitive-behavioral therapy on pain self-efficacy and fear of migraine progression in female nurses working in Tabriz in 2019. Materials and Methods: This study employed a quasi-experimental design. The research population included all nurses suffering from migraine in Tabriz in 2019. A total number of 30 nurses who were diagnosed with migraine based on ICHD-3 criteria and received mean scores one standard deviation above on the migraine headache symptom questionnaire were selected using purposeful sampling and were randomly placed into the experimental and control groups (each with 15 participants). The participants in the two groups completed the Pain Self-Efficacy Questionnaire (Nicholas, 2007) and Fear of Progression Questionnaire (Herschbach et al. 2009) as the pre-test and post-test. The group cognitive-behavioral therapy was performed in 8 sessions each lasting one hour (4 weeks in total) for the participants in the experimental group and the control group did not receive any intervention. The collected data were analyzed using univariate and multivariate and analysis of covariance (ANCONA) in SPSS software (Version 23). Results: There was a significant difference between the experimental and control groups in terms of their mean scores on the post-test (p=0.001), indicating that the intervention significantly increased the scores of the pain self-efficacy and decreased fear of disease progression in the experimental group. Conclusion: Considering the effectiveness of cognitive-behavioral therapy on increasing the pain self-efficacy and reducing the fear of disease progression in nurses with migraines, is recommended the use of this therapy technique. مقدمه: خودکارآمدی پایین در مدیریت درد و ترس از پیشرفت بیماری میگرن از جمله موضوعاتی هستند که لزوم ارائه مداخلات روان‌شناختی به افراد مبتلا به سردردهای میگرنی را ضروری می‌نمایند. این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی درمان شناختی- رفتاری بر خودکارآمدی درد و ترس از پیشرفت بیماری میگرن در پرستاران زن شهر تبریز در سال 1398 انجام شد. مواد و روش‌ها: این پژوهش، نیمه آزمایشی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه پرستاران مبتلا به میگرن شهر تبریز در سال 1398 بود. تعداد 30 نفر که براساس ملاک‍های ICHD-3 و دریافت نمراه بالاتر از یک انحراف معیار در پرسشنامه سنجش علایم سردرد میگرن، تشخیص بیماری میگرن را دریافت کرده بودند، با استفاده از روش نمونه‍گیری هدفمند انتخاب شده و به طور تصادفی ساده در گروه‍های آزمایش و گواه (15 نفر در هر گروه) جایگزین شدند. هر دو گروه‍ پرسشنامه‍های خودکارآمدی درد نیکلاس و ترس از پیشرفت هرشباخ را تکمیل کردند.‌ درمان شناختی- رفتاری گروهی طی 8 جلسه یک ساعته (هفته‌ای دو جلسه به مدت 4 هفته) در گروه آزمایش اعمال شد و گروه گواه مداخله‍ای دریافت نکرد. داده‌ها با استفاده از تحلیل کواریانس چندمتغیره و تک‍متغیره تحلیل شدند. یافته‍ها: بین میانگین نمره‌های پس‌آزمون گروه آزمایش و گواه تفاوت معنی‌داری وجود داشت (001/0=p)، چنانچه مداخله مذکور باعث افزایش نمرات خودکارآمدی درد و کاهش ترس از پیشرفت بیماری در گروه آزمایش شد. نتیجه‍گیری: با توجه به کارآیی درمان شناختی- رفتاری بر افزایش خودکارآمدی درد و کاهش ترس از پیشرفت بیماری در پرستاران مبتلا به میگرن، استفاده از ‌این روش درمانی توصیه می‌شود.

https://chj.rums.ac.ir/article_95473_172f3ea41b04680df729950f2d8eafd7.pdf

دانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجان سلامت جامعه 2345-6248 13 2 2019 06 22 The Effect of Hope Therapy on Self-Care in Patients with Type II Diabetes اثربخشی امیددرمانی بر خودمراقبتی بیماران مبتلابه دیابت نوع دو شهر سیرجان 33 44 95477 10.22123/chj.2019.192445.1318 FA سیما کریمی دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی تهران، تهران، ایران. 0000-0002-1376-294x علی دلاور استاد، گروه روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران. فاطمه قائمی دانشیار، مرکز پیوند و امور بیماری‌های وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، تهران، ایران. فریبرز درتاج استاد، گروه روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران. 0000-0002-9186-2196 Journal Article 2019 07 02 Introduction: Self-care is at the core of treating chronic diseases. It seems that applying self-care methods to improve this method of treatment in patients with diabetes is an effective strategy in promoting health in these patients. The aim of this study was to determine the efficacy of hope therapy on self-care in patients with type 2 diabetes. Materials and Methods: This semi-experimental research was carried out based on a pretest and posttest design on 40 patients with diabetes referred to health centers affiliated with Sirjan University of Medical Sciences and Health Services from 2017 to 2018. A purposeful sampling was used, and the participants were randomly assigned to one of the intervention and control groups. The intervention group received Hope Therapy, based on the hope theory of Schneider, Herth, and Ruston and based on a selection of Molana poems focusing on hope and optimism issues. The Data were collected before, immediately and three months after the intervention using the Self-Care Questionnaire SDSCA. Repeated measures analysis of variance was used to analyze the data in the SPSS software, with the significance level set at 0.05. Results: The results showed that there was a significant difference between the groups in terms of self-care after hope therapy. In addition, hope therapy significantly increased self-care (P <0.001, F = 24.735) in patients with type 2 diabetes in the intervention group. Conclusion: The results showed that hope therapy increased self-care. Therefore, it is important to consider hope therapy intervention in making plans for improving self-care in diabetic patients. مقدمه: خودمراقبتی هسته اصلی مراقبت از بیماری‌های مزمن است. به نظر می‌رسد به‌کارگیری روش‌هایی در جهت ارتقای خودمراقبتی در بیماران مبتلابه دیابت، از استراتژی‌های ارتقای سلامت در آن‌ها باشد. هدف از این مطالعه تعیین اثربخشی امیددرمانی بر خودمراقبتی بیماران مبتلابه دیابت نوع دو است. مواد و روش‌ها:پژوهش نیمه‌تجربی حاضر بر اساس طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با 40 بیمار مبتلا به دیابت مراجعه‌کننده به مراکز بهداشتی درمانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی شهر سیرجان در سال 98-1397 انجام شد. نمونه‌گیری هدفمند بود و نمونه‌ها به صورت تصادفی به دو گروه مداخله و کنترل تخصیص داده شدند. بیماران گروه مداخله، امیددرمانی بر اساس نظریه امید اشنایدر، هرث و راستون و مبتنی بر گزیده‌ای از اشعار مولانا با محوریت مباحث امید و مثبت‌نگری دریافت کردند. داده‌هایی که با استفاده از پرسشنامه خودمراقبتی Summary of Diabetes Self-Care Activities ، قبل، بلافاصله و سه ماه بعد از مداخله جمع‌آوری‌شده بودند، با روش تحلیل واریانس اندازه‌گیری‌های مکرر تحلیل شدند. یافته‌ها:نتایج نشان داد که پس از امیددرمانی، خودمراقبتی در گروه‌ها تفاوت معنی‌داری داشت به‌عبارت‌دیگر، امیددرمانی باعث افزایش معنی‌دار خودمراقبتی (001/0>p، 735/24=F) در بیماران مبتلابه دیابت نوع دو در گروه مداخله شده بود. نتیجه‌گیری:در مطالعه حاضر، امیددرمانی موجب افزایش خودمراقبتی گردید، لذا در نظر گرفتن مداخلات امیددرمانی در برنامه‌ریزی‌های بهبود خودمراقبتی بیماران مبتلا به دیابت ضروری به نظر می‌رسد.

https://chj.rums.ac.ir/article_95477_c18ece3e49b9e84fd63528b18a0b2a46.pdf

دانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجان سلامت جامعه 2345-6248 13 2 2019 06 22 The Effect of Schema Therapy on Marriage Values and the Marriage Tendency in Single Girls in Tehran اثربخشی طرحواره درمانی بر ارزش‌های ازدواج و رغبت به ازدواج در دختران مجرد شهر تهران 45 55 95551 10.22123/chj.2019.176519.1266 FA مریم عباسی کارشناس ارشد، گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج، کرج، ایران. 0000-0002-7245-8374 مریم رمزی فرد کارشناس ارشد، گروه روانشناسی، دانشگاه آزد اسلامی واحد تهران مرکز، تهران، ایران. اکرم لطفی سرجینی دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز، تهران، ایران. مهدی قزلسفلو استادیار، گروه روان شناسی، دانشگاه گنبد کاووس، گنبد کاووس، ایران. 0000-0002-1409-156X Journal Article 2019 04 14 Introduction: The realities of society show that the desire of young people to marry is reduced, and delayed marriage is beginning to become a social practice and privilege. The present study was conducted to determine the effectiveness of schema therapy on marriage values and the marriage tendency in single girls living in Tehran. Materials and Methods: The present study was conducted using a quasi-experimental design. Using non-random sampling, 46 female students studying at the Faculty of Humanities and Social Sciences of Tehran University of Science and Researchin the academic year 2017-218 were selected as the particpants were randomly assigned to experimental and control groups. The participants in the experimental group underwent schema therapy training for 8 sessions. The participants in the two groups completed marriage values and marriage tendency questionnaires before and after the intervention. The collected data were analyzed using analysis of variance (ANOVA). Results: The results showed that schema therapy training could increase egalitarianism, rational self-obedience values, and marriage tendency, and decrease emotional self-obedience, and hierarchical values (p<0.01). Conclusion: The results of the study suggested that schema therapy training is a good way to improve marriage values and marriage tendency. مقدمه: واقعیت‌های موجود در جامعه نشان می‌دهند که رغبت و تمایل جوانان به ازدواج کاسته شده و تأخیر در ازدواج، کم‌کم در حال تبدیل شدن به یک شیوه و امتیاز اجتماعی است. پژوهش حاضر به منظور تعیین اثربخشی طرحواره درمانی بر ارزش‌های ازدواج و رغبت به ازدواج در دختران مجرد انجام شد. مواد و روش‌ها: روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی بود. با استفاده از نمونهگیری غیر تصادفی 46 دختر دانشجوی در دسترس، در دانشگاه آزاد واحد تهران مرکز در سال تحصیلی 97-96 انتخاب شدند و به طور تصادفی در گروه‌های آزمایش و کنترل جای گرفتند. گروه آزمایشی به مدت 8 جلسه تحت آموزش طرحواره درمانی قرار گرفتند. آزمودنیها قبل و بعد از انجام مداخلات به پرسشنامه‌های ارزش‌های ازدواج و رغبت به ازدواج پاسخ دادند. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس چنه متغیری بررسی شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که آموزش طرحواره درمانی ‌توانست ارزش‌های برابرنگری، خودپیروی عقلانی و رغبت به ازدواج را افزایش و ارزش‌های خودپیروی عاطفی و سلسله مراتبی را کاهش دهد (01/0>p). نتیجه‌گیری: نتایج پژوهش شواهدی را پیشنهاد می‌کند که آموزش طرحواره‌ درمانی برای بهبود ارزش‌های ازدوج و رغبت به ازدواج روش مناسبی می‌باشد.

https://chj.rums.ac.ir/article_95551_f6492a279209733a52f555c04f409a7d.pdf

دانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجان سلامت جامعه 2345-6248 13 2 2019 06 22 The Effects of Life Skills Training on Cognitive Emotional Regulation Strategies of Pregnant mothers تأثیر آموزش مهارت‌های زندگی بر راهبردهای تنظیم شناختی هیجان مادران باردار 56 64 96416 10.22123/chj.2019.194233.1325 FA زیبا پورصادق دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز، تبریز، ایران. 0000-0003-2972-7628 معصومه آزموده استادیار، گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز، تبریز، ایران. 0000-0003-1534-9814 Journal Article 2019 07 16 Introduction: Evidence shows that pregnant women do not have the skills required to use effective cognitive emotional regulation strategies. Life skills training is one of the effective interventions to alleviate psychological problems during pregnancy. The aim of this study was to determine the possible effects of life skills training on cognitive emotional regulation strategies in pregnant women. Materials and Methods: This study employed a quasi-experimental design. The research population included all pregnant women living in Tabriz in 2017, of whom 30 women were selected through the availability sampling and randomly assigned to two experimental and control groups (15 participants per group). The participants in both groups completed Garnefski's (2001) Cognitive Emotional Regulation Questionnaire (2001) as the pretest and also as the post-test immediately after the completion of the treatment. The members of the experimental group participated in the life skills training sessions (each session lasting one hour) for eight weeks, while the participants in the control group did not receive any intervention. The pretest and posttest data were analyzed using multivariate and univariable covariance analysis by SPSS.18 software. Results: Life skills training increases the use of positive cognitive emotion regulation strategies (positive re-focus, re-focus on planning, positive reappraisal, acceptance and adopting views) in pregnant women and reduces the use of negative strategies (catastrophizing, self-blame, rumination, and others’ blame) (p<0.001). Conclusion: Given that life skills training has an impact on the cognitive emotional regulation of pregnant women, holding training programs on these skills is recommended as an effective training method for promoting positive cognitive emotional regulation strategies and reducing negative strategies, especially during pregnancy. مقدمه: شواهد نشان داده‌اند که زنان باردار از مهارت کافی برای استفاده از راهبردهای کارآمد تنظیم شناختی هیجان برخوردار نیستند. آموزش مهارت‌های زندگی یکی از مداخلات مؤثر در تخفیف مشکلات روان‌شناختی دوران بارداری است. پژوهش حاضر با هدف تعیین تأثیر آموزش مهارت‌های زندگی بر راهبردهای تنظیم شناختی هیجان مادران باردار انجام شد. مواد و روش‌ها: در این پژوهش نیمه تجربی، جامعه آماری دربرگیرنده کلیه زنان باردار شهر تبریز در سال 1396 بود. تعداد 30 نفر با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایشی و گواه (15 نفر برای هر گروه) جایگزین شدند. گروه‌ها پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان گارنفسکی (2001) را به عنوان پیش‌آزمون و پس‌آزمون تکمیل کردند. 8 جلسه یک‌ساعته به مدت هشت هفته آموزش مهارت‌های زندگی به صورت گروهی در گروه‌ آزمایش اجرا شد و گروه کنترل مداخله‌ای دریافت نکرد. داده‌ها با استفاده از تحلیل کواریانس چندمتغیره و تک‍متغیره تحلیل شدند. یافته ها: آموزش مهارت‌های زندگی به‌کارگیری راهبردهای مثبت تنظیم شناختی هیجان (تمرکز مجدد مثبت، تمرکز مجدد بر برنامه‌ریزی، ارزیابی مجدد مثبت، پذیرش و دیدگاه‍گیری) را در زنان باردار افزایش داد و موجب کاهش استفاده از راهبردهای منفی (فاجعه انگاری، خود سرزنشگری، نشخوار فکر و سرزنش دیگری) گردید (001/0p<). نتیجه گیری: با توجه به اینکه آموزش مهارت‌های زندگی بر تنظیم شناختی هیجان زنان باردار تأثیر دارد؛ آموزش این مهارت‌ها به عنوان یک روش مؤثر در ارتقای راهبردهای مثبت و کاهش راهبردهای منفی تنظیم شناختی هیجان به ویژه در دوران بارداری توصیه می‍شود.

https://chj.rums.ac.ir/article_96416_fee547a0966831d20f0253b8837254bb.pdf

دانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجان سلامت جامعه 2345-6248 13 2 2019 06 22 Impact of laughter therapy on fatigue and depression in patients undergoing hemodialysis in Sowmehsara and Fouman in 2017 تأثیر خنده‌درمانی بر میزان خستگی و افسردگی بیماران تحت همودیالیز شهرستان صومعه‌سرا و فومن در سال 1396 65 73 97363 10.22123/chj.2019.165862.1240 FA لیلا شریفی کارشناس ارشد، گروه آموزشی پرستاری، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران. 0000-0003-1863-3570 مسعود فلاحی خشکناب استاد، گروه آموزشی پرستاری، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران. 0000-0003-0507-0107 ابوالفضل ره گوی مربی، گروه آموزشی پرستاری، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران. 0000-0002-9657-4724 بهروز کاوه ئی استادیار، گروه آمار زیستی، عضو هیأت علمی سازمان سنجش آموزش کشور، تهران، ایران. 0000-0002-4354-1267 Journal Article 2019 02 10 Introduction: Renal failure is the irreversible degeneration of renal function, which is typically treated by hemodialysis. Hemodialysis causes mental stresses, fatigue, and depression in affected patients. The purpose of this study was to determine the effect of laughter therapy on fatigue and depression in hemodialysis patients. Materials and Methods: This clinical trial study was carried out based on total count sampling on 70 hemodialysis patients in the cities of Sowmehsara and Fouman in 2017. The Demographic Questionnaire, Multidimensional Fatigue Questionnaire, and Beck Depression Inventory-II (BDI-II) were completed by both groups before the intervention. Afterward, 8 laughter therapy sessions each lasting 30-45 minutes were held for four weeks for the participants in the intervention group. At the end of the last session, the questionnaires were again completed by the participants in both groups. During the intervention, the control group received only usual treatments. The collected data were analyzed using independent samples t-test, Loon test, non-parametric Mann-Whitney U test, and Wilcoxon rank-sum test. Results: The mean scores of depression and fatigue in the two groups were not significant before the intervention (p>0.5). However, after the intervention, depression and fatigue scores showed significant differences between the two groups (p=0.001). The depression score in the treatment group decreased from 24.73±11.56 to 10.88±5.00 and the fatigue score decreased from 74.95±16.07 to 52.53±14.70. Conclusion: According to the findings, laughter therapy reduced depression and fatigue in patients undergoing hemodialysis. Therefore, senior nursing managers are recommended to take required actions to apply laughter therapy to improve the quality of life of hemodialysis patients. مقدمه: نارسایی کلیه، تخریب برگشت‌ناپذیر عملکرد کلیوی است که درمان رایج آن همودیالیز می‌باشد. همودیالیز موجب بروز تنش‌های روانی، خستگی و افسردگی در بیماران می‌شود. پژوهش حاضر با هدف تعیین تأثیر خنده‌درمانی بر میزان خستگی و افسردگی بیماران همودیالیزی انجام شد. مواد و روش‌ها: این کارآزمایی بالینی، به شیوه تمام شماری بر روی 70 بیمار تحت همودیالیز در شهرستان صومعه‌سرا و فومن، در سال 1396 انجام شد. پرسشنامه جمعیت شناختی، پرسشنامه چندبعدی خستگی و افسردگی بک 2، توسط هر دو گروه قبل از مداخله تکمیل شد، سپس جلسات خنده‌درمانی به مدت 4 هفته و 8 جلسه با زمان 45-30 دقیقه، برای گروه مداخله اجرا شد و در پایان آخرین جلسه پرسشنامه‌ها مجدداً توسط هر دو گروه تکمیل گردید. در طول مداخله گروه کنترل، تنها درمان‌های معمول بخش را دریافت کرد. داده‌ها، با استفاده از آزمونهای t مستقل، لون، من ویتنی یو و ویلکاکسون، تجزیه و تحلیل گردید. یافته‌ها: میانگین نمرات افسردگی و خستگی، پیش از شروع مداخله معنیدار نبود. پس از مداخله، نمره افسردگی و خستگی در دو گروه با هم تفاوت معنیداری پیدا کرد (001/0=p). نمره افسردگی در گروه مداخله از 56/11 ± 73/24 به 00/5 ± 88/10 و نمره خستگی از 07/16 ± 95/74 به 70/14 ± 53/52 رسید. نتیجه‌گیری: مداخله خنده‌درمانی سبب کاهش افسردگی و خستگی در بیماران تحت همودیالیز شد. بنابراین، فراهم نمودن تمهیدات لازم از سوی مدیران ارشد پرستاری، در به‌کارگیری خنده‌درمانی به منظور ارتقای کیفیت زندگی بیماران همودیالیزی توصیه می‌گردد.

https://chj.rums.ac.ir/article_97363_39e784510829cee75488b07c8cad1daa.pdf

دانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجان سلامت جامعه 2345-6248 13 2 2019 06 22 The Relationship between Emotional Divorce and Work-family Conflict in the Clinical Staff of Rafsanjan University of Medical Sciences ارتباط طلاق عاطفی با تعارض کار-خانواده در پرسنل بالینی دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان 74 82 99747 10.22123/chj.2019.85369.0 FA اعظم غلامی جوادیه کارشناس ارشد، گروه پرستاری، معاونت بهداشتی، دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان ، رفسنجان، ایران. 0000-0002-4420-9629 مجید کاظمی دانشیار، گروه داخلی و جراحی، دانشکده پرستاری و مامایی، مرکز تحقیقات بیماری‌های غیر واگیر، دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان، رفسنجان، ایران. 0000-0001-5623-6416 فرخ اباذری استادیار،گروه پرستاری بهداشت جامعه، دانشکده پرستاری و مامایی رازی، ، دانشگاه علوم پزشکی کرمان، کرمان، ایران. 0000-0002-7330-6305 Journal Article 2016 07 29 Introduction: Emotional divorce is a hidden problem in life of many couples that can adversely affect their performance. This study aimed at investigating the relationship between emotional divorce and work-family conflict in the clinical staff of Rafsanjan University of Medical Sciences. Materials and Methods: This study employed a descriptive-correlational research design. The research population included all medical staff working in Rafsanjan University of Medical Sciences in 205. A total number of 300 medical staff was as the respondents in the research sample using stratified random sampling. The required data were collected using a demographic data questionnaire, emotional divorce questionnaire, and work-family conflict questionnaire. The collected data were entered into SPSS software (version 21) and were analyzed by using independent samples t-test and the Pearson correlation coefficient at the significance level of 0.05 (p<0.05). Results: The findings of this study showed that among the 300 participants, 68 (22.7%) were males and 232 (77/3%) were females. The analysis of the respondents’ emotional divorce scored showed that 58.3% of the respondents were classified in the poor group, 25% in the moderate group, and 16.7% were in the top group. Besides, work-family conflict was found to have a significant relationship with emotional divorce (p=0.001). The results of the study concerning the demographic variables indicated that the couples working as colleagues, financial status, family relations, sexual satisfaction, and the type of marriage were significantly correlated with emotional divorce and work-family conflict (p=0.001). Conclusion: According to results of this study, it can be concluded that clinical staff are at risk of developing emotional divorce. Also, there was a significant relationship between emotional divorce and work-family conflict. مقدمه: طلاق عاطفی یک مشکل پنهان در زندگی بسیاری از زوج ها می‌باشد که می‌تواند عملکرد افراد را تحت تأثیر قرار دهد. این مطالعه با هدف بررسی ارتباط بین طلاق عاطفی و تعارض کار-خانواده در پرسنل بالینی دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان انجام شده است. مواد و روش‌ها: در این پژوهش توصیفی، جامعه مورد مطالعه پرسنل بالینی دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان بودند. با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی طبقهبندی شده 300 نفر در سال 1394 انتخاب گردیدند. ابزار جمع‌آوری اطلاعات پرسشنامههای اطلاعات دموگرافیک، طلاق عاطفی و تعارض شغلی بود. بعد از جمع‌آوری اطلاعات، داده‌ها با استفاده از آزمون‌های t مستقل و ضریب همبستگی پیرسون تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: از بین 300 نفر شرکتکننده 68 نفر (7/22%) مرد بودند. از نظر میزان طلاق عاطفی 3/58% افراد در گروه ضعیف، 25% متوسط و 7/16% در گروه بالا قرار داشتند. بین طلاق عاطفی و تعارض کار-خانواده رابطه معنی‌دار مثبت به دست آمد (001/0p=). در بین متغیرهای دموگرافیک همکار بودن زوجین، وضعیت مالی، نسبت فامیلی، رضایت زناشویی و نوع ازدواج با طلاق عاطفی و تعارض کار-خانواده رابطه معنی‌داری داشتند (001/0p=). نتیجه گیری: براساس یافته‌های مطالعه حاضر، بین تعارض کار-خانواده و طلاق عاطفی در پرسنل بالینی علوم پزشکی ارتباط مثبت وجود دارد.

https://chj.rums.ac.ir/article_99747_d4ddd876e953431db0bb4acc027ff9da.pdf