دانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجان سلامت جامعه 2345-6248 13 4 2019 12 22 Effect of Acceptance and Commitment-based Group Therapy on Existential Anxiety, Distress Tolerance, and Meta-worry in Elderly Women with Cardiovascular Disease in Mehr Hospital of Ahvaz City in 2018 تأثیر گروه درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر اضطراب وجودی، تحمل پریشانی و فرانگرانی در زنان سالمند مبتلا به بیماری‌های قلبی عروقی بیمارستان مهرشهر اهواز در سال 1397 1 11 103403 10.22123/chj.2020.196985.1334 FA شیرین شیرالی دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران. 0000-0002-3878-1063 زهرا دشت‌بزرگی استادیار، گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران. 0000-0002-9603-8032 Journal Article 2019 08 04 Introduction: Elderly women with cardiovascular disease have major problems in psychological health. One of the intervention methods for reducing psychological issues is acceptance and commitment therapy. As a result, the present research aimed to determine the effect of acceptance and commitment-based group therapy on existential anxiety, distress tolerance, and meta-worry in elderly women with cardiovascular disease. Materials and Methods: This study was a semi-experimental pre-test/post-test design with a control group. From the elderly women with cardiovascular disease referred to Mehr hospital of Ahvaz city in 2018, 40 people were selected by the available method and then randomly divided into two groups. The experimental group was trained 10 sessions of 60 minutes with group therapy based on acceptance and commitment method. Data were collected by questionnaires of existential anxiety, distress tolerance, and meta-worry; then, they were analyzed by t-tests and multivariate analysis of covariance. Results: In the pre-test, there was no significant difference in existential anxiety, distress tolerance, and meta-worry (p>0/05); however, in the post-test, there was a significant difference in the three variables (p < 0/001). In other words, the group therapy based on acceptance and commitment method led to decrease existential anxiety plus meta-worry and increase distress tolerance in elderly women with cardiovascular disease (p < 0/001). Conclusion: The results indicated that acceptance and commitment-based group therapy decreased existential anxiety plus meta-worry and increased distress tolerance. Therefore, clinical psychologists and therapists perhaps can use this treatment along with other therapeutic methods for intervention in existential anxiety, distress tolerance, and meta-worry. مقدمه: سالمندان مبتلا به بیماری‌های قلبی عروقی مشکلات عمده‌ای در زمینه سلامت روانشناختی دارند و یکی از روش‌های مداخله برای کاهش مشکلات روانشناختی، روش درمان پذیرش و تعهد است. هدف پژوهش حاضر تعیین تأثیر گروه درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر اضطراب وجودی، تحمل پریشانی و فرانگرانی در زنان سالمند مبتلا به بیماری‌های قلبی عروقی بود. مواد و روش‌ها: این مطالعه نیمهتجربی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه کنترل بود. از میان زنان سالمند مبتلا به بیماری‌های قلبی عروقی مراجعه‌کننده به بیمارستان مهرشهر اهواز در سال 1397، 40 نفر با روش در دسترس انتخاب و به روش تصادفی در دو گروه قرار گرفتند. گروه آزمایش 10 جلسه 60 دقیقه‌ای با روش گروه‌درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد آموزش دید. داده‌ها با پرسشنامه‌های اضطراب وجودی، تحمل پریشانی و فرانگرانی جمع‌آوری و با آزمون‌های t و تحلیل کوواریانس چند متغیری تحلیل شدند. یافته‌ها: گروه‌ها در پیش‌آزمون از نظر اضطراب وجودی، تحمل پریشانی و فرانگرانی تفاوت معنی‌داری نداشتند، اما در پس‌آزمون از نظر هر سه متغیر تفاوت معنی‌دار بود (001/0>p). به عبارت دیگر، روش گروه درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد باعث کاهش اضطراب وجودی و فرانگرانی و افزایش تحمل پریشانی در زنان سالمند مبتلا به بیماری‌های قلبی عروقی شد (001/0>p). نتیجه‌گیری: نتایج نشان‌دهنده تأثیر گروه درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کاهش اضطراب وجودی و فرانگرانی و افزایش تحمل پریشانی بود. روانشناسان بالینی و درمانگران احتمالاً می‌توانند از روش گروه درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد در کنار سایر روش‌های درمانی برای مداخله در زمینه اضطراب وجودی، تحمل پریشانی و فرانگرانی استفاده نمایند.

https://chj.rums.ac.ir/article_103403_763b5a116fa42925865de8d33fc3ebe4.pdf

دانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجان سلامت جامعه 2345-6248 13 4 2019 12 22 The Effectiveness of Humor Training based on the McGhee Model on Anxiety Dimensions and Family Functioning in Married Women Referring to Health Centers in Tehran اثربخشی آموزش شوخ‏ طبعی مبتنی بر مدل مک‏گی بر مؤلفه‏ های اضطراب و کارکرد خانواده در زنان متأهل مراجعه‏ کننده به خانه‏ های سلامت شهر تهران 12 20 103404 10.22123/chj.2020.201261.1358 FA سمانه عباسی کارشناس ارشد، گروه مشاوره، دانشکده روان‏شناسی و علوم‏تربیتی، دانشگاه آزاداسلامی، واحد علوم و تحقیقات خمین، اصفهان، ایران. منصور عبدی استادیار، گروه مشاوره، دانشکده روان‏شناسی و علوم‏تربیتی، دانشگاه آزاداسلامی، واحد علوم و تحقیقات خمین، اصفهان، ایران. 0000-0002-4320-5052 حسن حیدری استادیار، گروه مشاوره، دانشکده روان‏شناسی و علوم‏تربیتی، دانشگاه آزاداسلامی، واحد علوم و تحقیقات خمین، اصفهان، ایران. 0000-0002-9845-4128 Journal Article 2019 09 28 Introduction: Women are more likely to develop anxiety than men, and this strongly affects family functioning. Humor training has been applied to educational and clinical cases and has been found to be effective. However, there is litter research on the use of humor training to improve family functioning in women.Therefore, this study aimed to determine the effectiveness of humor training on anxiety and family functioning in married women. Materials and Methods: This study was performed in the form of an educational trial with pre-test, post-test, and the control group. The researchpopulation included all married women referring to health centers in Tehran in 2019. Using simple random sampling, 50 womenwere selected and divided into experimental (25 persons) and control (25 persons) groups and completed the Family Functioning Scale (Bloom, 1985) and the Anxiety Scale (Cattell, 1973). In the experimental group, sense of humor training was performed in 8 sessions, 1 session per week and each session for 1 hour. At the end of the training, the post-test was taken from the participants in the two groups. The data collected from the pre-test and post-testwere analyzed using independent samples t-test, paired samples t-test, and multivariate analysis of covariance (MANCOVA). Results:The results showed that the training of sense of humor had a positive and significant effect on reducing total anxiety and its dimensions including morbid anxiety and hidden anxiety in the experimental group (p<0.05). Also, the training of sense of humor increased the mean scores of family functioning in the intervention group in the post-test phase (p<0.05). Conclusion: Overall, the findings showed that training a sense of humor is effective in reducing anxiety and improving the family functioning of married women. Therefore, it seems necessary to consider the training of sense of humor in the planning of the prevention of mental health problems and the improvement of the family functioning. مقدمه: احتمال ابتلا به اضطراب در زنان بیش از مردان است و کارکرد خانواده به ‏شدت تحت تأثیر آن قرار می‏گیرد. آموزش حس شوخ‏طبعی برای موارد آموزشی و کلنیکی کاربرد داشته و به اثبات رسیده است، اما استفاده از آن برای بهبود کارکرد خانواده در زنان مورد غفلت بوده است. این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی آموزش حس شوخ‏طبعی مبتنی بر مدل مک‏گی بر اضطراب و کارکرد خانواده در زنان متأهل انجام شد. مواد و روش‌ها: این مطالعه از نوع کارآزمایی آموزشی با پیشآزمون، پسآزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی زنان متأهل مراجعه‏کننده به خانه‏های سلامت شهر تهران طی سال 1398 بود. با روش تصادفی ساده تعداد 50 نفر انتخاب و در گروههای مداخله (25 نفر) و کنترل (25 نفر) قرار گرفتند و مقیاس کارکرد خانواده (بلوم، 1985) و مقیاس اضطراب (کتل، 1973) را تکمیل کردند. در گروه مداخله، آموزش حس شوخ‏طبعی در 8 جلسه بهصورت هفتهای 1 جلسه و هر جلسه به‌مدت 1 ساعت اجرا گردید و پس از آن، پسآزمون گرفته شد. دادهها با روش‏های آزمون‏های t مستقل و زوجی و تحلیل کواریانس چندمتغیری تحلیل شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که آموزش حس شوخ‏طبعی مبتنی بر مدل مک‏گی بر کاهش اضطراب کل و مؤلفه‏های آن شامل اضطراب مرضی و اضطراب پنهان آزمودنی‏های گروه مداخله تأثیر مثبت و معنیداری داشته است (05/0>p). همچنین، آموزش حس شوخ‏طبعی موجب افزایش میانگین نمرات کارکرد خانواده در آزمودنی‏های گروه مداخله در مرحله پس‏آزمون شد (05/0>p). نتیجه‌گیری: آموزش حس شوخ‏طبعی بر کاهش اضطراب و بهبود کارکرد خانواده زنان متأهل مؤثر است. لذا در نظر گرفتن آموزش حس شوخ‏طبعی در برنامه‏ریزی‏های پیشگیری از مشکلات سلامت روان و بهبود کارکرد خانواده ضروری به‏ نظر می‏رسد.

https://chj.rums.ac.ir/article_103404_abda20807e50dbcd4af9cc5d91de640c.pdf

دانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجان سلامت جامعه 2345-6248 13 4 2019 12 22 The Effectiveness of Mindfulness-Based Therapy and Short-Term Solution-Focused Therapy on the Sense of Coherence of Women with Multiple Sclerosis مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر ذهن‌‌آگاهی و درمان راه‌حل‌محور کوتاه‌مدت بر احساس انسجام زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس 21 31 104311 10.22123/chj.2020.207221.1380 FA فریبا نصیرنژاد دانشجوی دکتری، گروه مشاوره، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران. جعفر پویامنش استادیار، گروه روان‌شناسی، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران. قربان فتحی اقدم استادیار، گروه روان‌شناسی، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران. علیرضا جعفری استادیار، گروه روان‌شناسی، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران. 0000-0002-1720-7484 Journal Article 2019 11 01 Introduction: Because MS affects both the body and mind, people with MS need to be treated by both pharmacological and psychological interventions. Psychological interventions involve using a variety of counseling and psychotherapy approaches, including mindfulness-based therapy and short-term solution-focused therapy. The purpose of this study was to compare the efficacy of mindfulness-based therapy and short-term solution-focused therapy on sense of coherence in MS patients. Materials and Methods: This study used a quasi-experimental method with pre-test, post-test, follow up, and the control group. The population under study consisted of all women with MS in Tabriz who were members of MS Society in Tabriz in 2019. In total, 30 women were selected by purposive sampling as the participants and randomly divided into three groups; the mindfulness-based therapy, short-term solution-focused therapy, and control the group. The participants in the three groups were tested by Flensberg Sense of Coherence Questionnaire before, after, and four months after the treatment. The members of both experimental groups received their own treatment respectively in 8 and 7 sessions each lasting 1.5 hours. The collected data were analyzed by repeated measures ANOVA and Bonferroni post hoc test. Results: The mean scores of sense of coherence for the mindfulness-based treatment group, the short-term solution-focused treatment group, and the control group on the posttest were 50.10±3.72, 49.60±3.66, and 49.20±3.36, respectively. The results showed that the mindfulness-based therapy (55.20±3.52) and short-term solution-focused therapy (55.50±2.98) compared to the control group (48.80±3.58) increased the sense of coherence in MS patients on the posttest (p=0.001). Besides, the effect of mindfulness-based therapy (50.40±3.40) and short-term solution-focused therapy (55.10±3.10) on the sense of coherence (16.90±3.77) persisted in the follow-up phase (p <0.001). It was also shown that the mindfulness-based therapy and short-term solution-based therapy did not show any significant differences in terms of their effects on the feeling of cohesion at posttest and follow-up phases (p <0.05). Conclusion: It was found that the mindfulness-based therapy, and the slow discovery of exceptions in the life of the MS patients in short-term solution-focused therapy reduced the patients' stress and thus enabling them to better cope with their illness, This in turn increased the sense of coherence in patients with MS. Based on the findings of this study, it can be concluded that mindfulness-based therapy and short-term solution-focused therapy increased the sense of coherence of MS patients. مقدمه: پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر ذهن‌آگاهی و درمان راه‌حل‌محور کوتاه‌مدت بر احساس انسجام بیماران مبتلا به MS صورت گرفت. مواد و روش‌ها: روش این پژوهش، نیمه تجربی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش را زنان مبتلا به MS شهر تبریز که در سال 1398 عضو انجمن MS بودند تشکیل دادند. 30 نفر با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند انتخاب، و به‌صورت تصادفی در سه گروه درمان مبتنی بر ذهن‌‌آگاهی، درمان راه‌حل‌محور کوتاه‌مدت و کنترل قرار گرفتند. ابزار اندازه‌گیری، پرسشنامه احساس انسجام فلنسبرگ بود. گروه‌های آزمایشی درمان را به ‌ترتیب در 8 و 6 جلسه 5/1 ساعته دریافت کردند. داده‌ها توسط آزمون تحلیل واریانس آمیخته با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: میانگین و انحراف معیار احساس انسجام گروه درمان مبتنی بر ذهن‌‌آگاهی در پیش‌آزمون 72/3±10/50، گروه درمان راه‌حل‌محور کوتاه‌مدت 66/3±60/49 و گروه کنترل 36/3±20/49 بود.درمانهای مبتنی بر ذهن‌‌آگاهی (52/3±20/55) و راه‌حل‌محور کوتاه‌مدت (98/2±50/55) در مقایسه با گروه کنترل (58/3±80/48)، احساس انسجام بیماران را در پسآزمون افزایش دادند (001/0>p). در مرحله پیگیری، اثر درمان مبتنی بر ذهن‌‌آگاهی 40/3±40/50 و درمان راه‌حل‌محور کوتاه‌مدت 10/3±10/55 بر احساس انسجام 77/3±90/16 ماندگار بود (001/0>p). تأثیر درمان مبتنی بر ذهن‌‌آگاهی و درمان راه‌حل‌محور کوتاه‌مدت بر احساس انسجام در مراحل پس‌آزمون و پیگیری یکسان بود (05/0>p). نتیجه‌گیری: درمان مبتنی بر ذهن‌‌آگاهی و درمان راه‌حل‌محور کوتاه‌مدت احتمالاً سبب کاهش استرس و در نتیجه مقابله بهتر با بیماری و افزایش احساس انسجام بیماران مبتلا به MS شده است.

https://chj.rums.ac.ir/article_104311_31cfb595ad3cba81a5b10757bfb6c081.pdf

دانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجان سلامت جامعه 2345-6248 13 4 2019 12 22 The Effect of Psychological Training with Progressive Muscle Relaxation on the Stress, Anxiety, and Depression in Diabetes Type 2 Patients تأثیر آموزش روان‌شناختی همراه با آرام‌سازی پیشرونده عضلانی بر افسردگی، اضطراب و استرس بیماران دیابتی تیپ 2 32 43 104313 10.22123/chj.2020.202309.1363 FA اعظم میرمهدی دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه پرستاری داخلی و جراحی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی رفسنجان، دانشکده پرستاری و مامایی، رفسنجان ، ایران. علی انصاری جابری مربی، گروه روان پرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان ، رفسنجان ، ایران. 0000-0002-9473-0738 محمدرضا شفیع پور استادیار، گروه داخلی، دانشکده پزشکی، مرکز آموزشی و درمانی علی بن ابیطالب (ع)دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان، رفسنجان ، ایران. 0000-0002-3734-8209 احمدرضا صیادی استادیار، گروه روان پرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی، مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی مؤثر بر سلامت دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان، رفسنجان ، ایران. 0000-0002-5311-5173 Journal Article 2019 09 20 Introduction: Diabetes is one of the most common diseases in the world. On the other hand, stress, anxiety, and depression are exacerbated by diabetes. Given psychological complications of diabetes, together with the education importance concerning the tactics to cope with, the present study aims to determine the effect of psychological training with progressive muscle relaxation on stress, anxiety, and depression in Diabetes Type 2 patients. Materials and Methods: In this study, the educational trial control group included 60 patients with Diabetes Type 2 who were affiliated with the Diabetes Clinic of Rafsanjan University of Medical Sciences. They were selected based on systematic random sampling from the records in the clinic and then divided randomly into two groups of intervention and control (30 in each). For the former, 12 sessions of psychological training with a progressive muscle relaxation technique were held, two sessions each weeks, and no intervention was performed for the latter. Data were collected using demographic (disease information) and DASS21 questionnaires. Data were analysed using Chi-square, Fisher's, Independent t-test, and Two-way ANOVA with Repeated Measurements before, immediately after, and three months follow-up. Results:Results showed that there was a significant difference between the mean scores of stress, anxiety, and depression before, immediately after, and three months follow-up in the experimental group (p<0.050); however, no significant difference was found in the control group (p>0.050). Conclusion: Psychological training intervention with a progressive muscle relaxation technique can improve depression, anxiety, and stress. Thus, the results of the study provide empirical support for the treatment in order to improve anxiety, depression, and stress. مقدمه: دیابت یکی از شایع‌ترین بیماری‌ها در دنیا می‌باشد. از طرفی، استرس، اضطراب وافسردگی جزء عوامل تشدیدکننده بیماری دیابت هستند. با توجه به عوارض روانی ناشی از دیابت و اهمیتی که آموزش برای مقابله با این عوارض دارد تحقیق حاضر با هدف تعیین تأثیر آموزش روان‌شناختی همراه با آرام‌سازی پیشرونده عضلانی بر افسردگی، اضطراب و استرس بیماران دیابتی تیپ 2 انجام شد. مواد و روش ها: در این کارآزمایی آموزشی شاهددار، 60 بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 به روش نمونه‌گیری تصادفی سیستماتیک وارد مطالعه شدند و سپس به صورت کاملاً تصادفی به دو گروه مساوی آزمون و شاهد تقسیم شدند. برای گروه آزمون، 12 جلسه آموزش روان‌شناختی همراه با تکنیک آرام‌سازی پیشرونده عضلانی هر هفته دو جلسه انجام شد و برای گروه شاهد مداخله‌ای صورت نگرفت. اطلاعات با استفاده از پرسش‌نامه (دموگرافیک، اطلاعات مربوط به بیماری) و پرسش‌نامه DASS21 جمع‌آوری گردید و از آزمون‌های مجذور کای, فیشر، تی مستقل و آنالیز واریانس دو طرفه با اندازه‌گیری‌های مکرر برای تجزیه و تحلیل استفاده شد. یافته ها: بین میانگین نمرات استرس، اضطراب و افسردگی قبل، بلافاصله و پیگیری سه ماه گروه آزمون تفاوت معنی‌دار آماری وجود داشت (05/0>p) ولی در گروه شاهد تفاوت معنی‌دار آماری دیده نشد. نتیجه گیری: مداخله آموزشی روان‌شناختی به همراه تکنیک آرام‌سازی پیشرونده عضلانی میتواند موجب بهبود استرس، اضطراب و افسردگی شود. از این رو، نتیجه پژوهش، حمایتی تجربی برای درمان در جهت بهبود استرس، اضطراب و افسردگی را فراهم مینماید.

https://chj.rums.ac.ir/article_104313_54f83c905d32a810c7a5a2d224e290b4.pdf

دانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجان سلامت جامعه 2345-6248 13 4 2019 12 22 The Effectiveness of Cognitive-Behavioral Therapy on Children's Anxiety in Restructured Families اثربخشی درمان شناختی-رفتاری بر اضطراب کودکان در خانوادههای بازساختاریافته 44 53 104589 10.22123/chj.2020.212035.1400 FA مریم بهرامی دانشجوی دکتری، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان، خوراسگان، اصفهان، ایران. 0000-0001-5495-6137 فلور خیاطان استادیار، گروه روان‌شناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان، خوراسگان، اصفهان، ایران. (نویسنده مسئول) 0000-0002-4926-5531 هادی فرهادی استادیار، گروه روان‌شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان، خوراسگان، اصفهان، ایران. 0000-0002-0241-4309 اصغر آقایی استاد، گروه روان‌شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان، خوراسگان، اصفهان، ایران. 0000-0003-1586-9692 Journal Article 2019 12 16 Introduction:Failure to resolve children's problems in restructured families can dramatically increase anxiety disorders in these children and have a lasting impact on the child's life. The present study aims to investigate the effectiveness of cognitive-behavioral therapy on children’s anxiety in restructured families. Materials and Methods: This research was of a quasi-experimental (pre-test, post-test, and follow-up with the control group). The sample size consisted of 20 children in Shahreza city in 2019, who were selected using purposeful sampling among eligible children; they were randomly assigned into two groups of experimental (10 children) and control (10 children). The children in the experimental group received cognitive-behavioral therapy for children of 7 to 14 years old according to the instruction of Seiler (2008), which was held in 10 sessions of 45 to 60 minutes. The Achenbach questionnaire (parental form) was used to collect data. The data were reported in two descriptive and inferential sections. Mean and standard deviation were used in the descriptive part, and repeated measures analysis of variance was used in the inferential section. Results: The results showed that the mean score of anxiety in children in the experimental group was significantly different from the control, and the cognitive-behavioral intervention was effective (p=0/001). Conclusions: Based on the results of this study, cognitive-behavioral therapy can be used to reduce children's anxiety in restructured families. Therefore, therapists are advised to use it in the treatment of anxiety disorders among children in structured families. مقدمه: تداوم مشکلات کودکان در خانوادههای بازساختاریافته می‌تواند اختلالات اضطرابی این کودکان را به شدت افزایش دهد و بر زندگی آنها اثرات پایداری داشته باشد. پژوهش حاضر قصد دارد تا اثربخشی درمان شناختی-رفتاری را بر اضطراب کودکان خانوادههای بازساختاریافته بررسی نماید. مواد و روش‌ها: این پژوهش از نوع نیمهتجربی (طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون، پیگیری با گروه کنترل) بود. حجم نمونه شامل 20 کودک بود که به صورت هدفمند از میان واجدین شرایط ورود به پژوهش در شهرستان شهرضا در سال 1398، انتخاب و به صورت تصادفی در گروههای آزمایش (10 کودک) و کنترل (10 کودک) جایگزین شدند. گروه آزمایش، تحت درمان شناختی-رفتاری کودکان ۷ تا ۱۴ سال بر اساس دستورالعمل سیلر قرار گرفتند که در 10 جلسه‌ 45 تا 60 دقیقه‌ای برگزار شد. داده‌ها توسط پرسشنامه ‌آخنباخ (فرم والدین) جمع‌آوری شد. از میانگین، انحراف معیار و آزمون تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر برای گزارش نتایج استفاده شد. یافته‌ها: میانگین نمره اضطراب در گروه درمان شناختی-رفتاری در پس‌آزمون (90/14) و پیگیری (20/14) نسبت به پیش‌آزمون (90/18) کاهش یافت، اما در گروه کنترل تفاوت محسوسی مشاهده نشد (پیشآزمون:01/19، پسآزمون:60/18 و پیگیری: 20/18). میانگین نمره اضطراب در کودکان گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل (739/5= F)، اختلاف معنیداری داشت (001/0=p). نتیجه‌گیری: درمان شناختی-رفتاری میتواند برای کاهش اضطراب در کودکان خانواده‌های بازساختاریافته استفاده گردد. به درمانگران توصیه می‌شود در جلسات درمانی از درمان شناختی-رفتاری برای درمان اختلالات اضطرابی کودکان استفاده نمایند.

https://chj.rums.ac.ir/article_104589_6fcb2a53e3c9c95d8f3fed4c0410564d.pdf

دانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجان سلامت جامعه 2345-6248 13 4 2019 12 22 The impact of Educational Intervention on Nurses' Performance and Ventilator-associated Pneumonia Rate in Intensive Care Units of Rafsanjan Hospital تأثیر مداخله آموزشی بر عملکرد کارکنان پرستاری و میزان پنومونی وابسته به ونتیلاتور در بخش‌های مراقبت ویژه مرکز آموزشی درمانی حضرت علی‌ابن‌ابیطالب (ع) رفسنجان 54 63 104623 10.22123/chj.2020.193208.1322 FA حمید گنجه دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه پرستاری مراقبت‌های ویژه، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان، رفسنجان ، ایران. علی خدادادی زاده مربی،گروه پرستاری داخلی و جراحی، دانشکده پرستاری و مامایی، مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی مؤثر بر سلامت ،دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان، رفسنجان، ایران. 0000-0002-1442-4205 سید حبیب ا... حسینی استادیار، گروه مدیریت، دانشکده پرستاری و مامایی، مرکز تحقیقات سالمندی، دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان، رفسنجان، ایران. 0000-0001-6939-670x مسعود مبینی کارشناس ارشد فیزیولوژی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان، رفسنجان ، ایران. علی اکبری مربی، گروه داخلی و جراحی، دانشکده پرستاری و مامایی، مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی مؤثر بر سلامت. دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان، رفسنجان، ایران. 0000-0001-5851-6542 Journal Article 2019 07 09 Introduction: Ventilator-associated pneumonia (VAP) is considered a severe infectious disease in Intensive Care Units (ICUs). It seems that the teaching of nurses staff may improve the quality of care and reduce the VAP rate. This study is performed to determine the effect of education on VAP and nurses' performance in Rafsanjan ICUs. Materials and Methods: The semi-experimental study was conducted on 62 intensive care nurses, who were selected through convenience sampling and inclusion criteria. VAP rate and nurses' performance were measured three months prior to intervention. Then, the necessary education about the methods of preventing such VAP took place. After three months, nurses' performance and VAP rates were measured again. Data were analyzed by SPSS software (V.18). Results: The results showed that the VAP rate changes before(97.8%) and after the intervention (89.2%)were not statistically significant(p=1.000).Nurses' performance on hand washing, suctioning, patient position change, scrubs wearing, mouthwash, and intubation improved after training and had a statistically significant difference (p<0/05). Conclusions: The study indicated that nurses' education on the prevention of infection and VAP could be effective although this intervention had only clinical impact. مقدمه: پنومونی ناشی از ونتیلاتور، یک بیماری عفونی جدی در بخش مراقبت‌های ویژه در نظر گرفته می‌شود. آموزش پرستاران میتواند موجب بهبود عملکرد و کاهش این نوع عفونت شود. مطالعه حاضر با هدف تعیین تأثیر آموزش بر میزان پنومونی ناشی از ونتیلاتور و عملکرد پرستاران بخشهای مراقبتویژه مرکز آموزشی درمانی حضرت علیابنابیطالب(ع) شهرستان رفسنجان انجام شد. مواد و روش‌ها: در این مطالعه نیمهتجربی، 62 پرستار بخشهای ویژه به روش در دسترس و بر اساس معیارهای ورود به مطالعه انتخاب شدند. ابتدا میزان پنومونی ناشی از ونتیلاتوردر طی سه ماه تعیین گردید و عملکرد پرستاران سنجیده شد. سپس در مورد چگونگی پیشگیری از این نوع پنومونی، آموزشهای لازم داده شد. پس از 3 ماه، مجدد میزان عملکرد و شیوع پنومونی ثبت گردید و دادهها توسط آزمونهای تیزوجی، فیشر و کولموگروف اسمیرنوف تجزیه ‌و تحلیل شد. یافته‌ها: قبل از آموزش، از 45 بیمار که با ونتیلاتور تهویه مکانیکی میشدند، 44 نفر (8/97%) و بعد از آموزش، از 37 بیمار، 33 نفر (2/89%) دچار پنومونی ناشی از ونتیلاتور شدند. تعداد پنومونی ناشی از ونتیلاتور بعد از آموزش نسبت به قبل، کاهش داشت اما این میزان از لحاظ آماری معنی‌دار نبود. عملکرد پرستاران از نظر دست شستن، ساکشنکردن، کار با ونتیلاتور، تغییر وضعیتدادن بیمار، پوشیدن گان، دهانشویه و لولهگذاری داخل تراشه، بعد از آموزش نسبت به قبل آن، بهبود یافت و از لحاظ آماری معنی‌دار بود (05/0p<). نتیجه‌گیری: این مطالعه نشانداد آموزش پرستاران در زمینه پیشگیری از عفونت و پنومونی ناشی از ونتیلاتور می‌تواند مؤثر باشد، اگرچه این مداخله فقط تأثیر بالینی داشته است.

https://chj.rums.ac.ir/article_104623_5fd79610452876e8e698138e9bef231b.pdf

دانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجان سلامت جامعه 2345-6248 13 4 2019 12 22 Determining the Effectiveness of Child-centered Play Therapy on Impulsive Behaviors and Self-efficacy of Third-Grade Female Students تعیین اثربخشی بازی‌درمانی کودک محور بر خودکارآمدی و رفتارهای تکانشی دانش آموزان دختر مقطع سوم ابتدایی 64 74 105692 10.22123/chj.2020.212268.1402 FA فرهاد اصغری استادیار، گروه مشاوره، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. 0000-0003-4382-7991 فریبا سعیدپور کارشناسی ارشد، گروه مشاوره، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. 0000-0003-0466-5694 سمیرا نوائیان کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد رشت، رشت، ایران. 0000-0003-0908-7109 Journal Article 2019 12 17 Introduction: The early years of life are important for the multi-dimensional transformation of children and the foundation shaping of life. There are many tactics to reduce impulsive behaviors and increase self-efficacy in students. Child-centered play therapy is one of the most effective approaches in this context. The present study aims to determine the effectiveness of child-centered play therapy on impulsive behaviors and self-efficacy of third-grade female students. Materials and Methods: A quasi-experimental design, with a pre-test and post-test with the control group, was used in this applied research. The statistical population of the study included all 9-years-old female students of Ramsar elementary schools in the academic year of 2017-2018. 24 persons were selected by convenience sampling method from two schools in Ramsar city, according to conditions of the study; then, they were randomly divided into experimental and control groups (12 persons in each group). The groups completed Wheeler & Ladd Children Self-Efficacy Scale (1982) and Hirschfield Impulsivity Scale (1965)in pre-test and post-test stages. During8 sessions of 45minutes, child-centered play therapy was performed for the experimental group individually, while the control group did not receive any intervention. MANCOVA was used to analyze the data. Results: The results of MANCOVA showed that child-centered play therapy increased self-efficacy in subscales with conflict, without conflict, and total scale (F=165.60,p=0.001,Eta=0.865). Furthermore, the effectiveness of child-centered play therapy on reducing impulsive behaviors was confirmed (F=1380.15, p=0.001,Eta=0.891). Conclusion: Based on the results, child-centered play therapy as an effective treatment to decrease impulsive behaviors and increase self-efficacy in third-grade female students is recommended. مقدمه: سالهای ‌اولیه ‌زندگی ‌برای ‌تحول ‌چند‌بعدی‌کودکان ‌و ‌شکلگیری‌ پایههای‌زندگی‌ ‌مهم‌ تلقی میشوند. روشهای متعددی برای افزایش خودکارآمدی و کاهش رفتارهای تکانشیدر دانشآموزان وجود دارد. یکی از رویکردهای مؤثر، بازیدرمانی کودکمحور است. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی بازی‌درمانی کودکمحور بر خودکارآمدی و رفتارهای تکانشیدانشآموزان دختر مقطع سوم ابتدایی صورت گرفت. مواد و روش ها: در این پژوهش، از روش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل استفاده شد. جامعهآماری پژوهش شامل تمامی دانشآموزاندختر 9 ساله مدارس ابتدایی شهرستان رامسر در سال تحصیلی 97-1396 بودند که 24 نفر از آنها با روش نمونهگیری دردسترس و برحسب شرایط ورود به پژوهش، از دو مدرسه شهرستان رامسر انتخاب شدند و بهصورت تصادفی در گروههای آزمایش و کنترل قرار گرفتند (12 نفر در هر گروه). گروهها، مقیاسهای خودکارآمدی کودکان ویلر و لد (1982) و تکانشیبودن هیرشفیلد (1965) را در مراحل پیشآزمون و پسآزمون تکمیل کردند. بازیدرمانی کودکمحور برای گروه آزمایش طی 8 جلسه 45 دقیقهای بهصورت انفرادی انجام شد. گروه کنترل مداخلهای دریافت نکرد. بهمنظور تجزیه و تحلیل دادهها، از تحلیل کوواریانس چندمتغیره استفاده شد. یافته ها: بازیدرمانی کودکمحور موجب افزایش خودکارآمدی در مقیاسکل (60/165F=، 001/0p=، 856/0(Eta= و خرده مؤلفههای موقعیت با تعارض، بدون تعارض شد. اثربخشی بازیدرمانی کودکمحور بر کاهش رفتارهای تکانشی(15/1380F=، 001/0p=، 891/0Eta=) نیز تأیید گردید. نتیجه گیری: بر اساس نتایج، بازی‌درمانی کودکمحور به عنوان یک روش درمانی مؤثر در افزایش خودکارآمدی و کاهش رفتارهای تکانشی دانشآموزان دختر مقطع سوم ابتدایی توصیه میشود.

https://chj.rums.ac.ir/article_105692_833d4db87006bf2c3fb76a9036eff355.pdf

دانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجان سلامت جامعه 2345-6248 13 4 2019 12 22 Effective Components of the Commitment to Do and Maintain Physical Activity Based on Pender Health Promotion Model in Middle-Aged Women of the Southern Regions of Iran During 2018 مؤلفه‌های مؤثر الزام به انجام و حفظ فعالیت جسمانی مبتنی بر مدل ارتقاء سلامت پندر در زنان میانسال ساکن در مناطق جنوب ایران طی سال 1397 75 85 105941 10.22123/chj.2020.211432.1395 FA شیدا فتحی کارشناس ارشد، ﻣﺮﻛﺰ تحقیقات ﻋﻮاﻣﻞ اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ مؤثر ﺑﺮ ﺳﻼﻣﺖ، ﮔﺮوه آموزش و ارتقای سلامت، داﻧﺸﻜﺪه ﺑﻬﺪاﺷﺖ، داﻧﺸﮕﺎه ﻋﻠﻮم ﭘﺰﺷﻜﻲ جندی‌شاپور اهواز، اهواز، اﻳﺮان. 0000-0002-6855-6641 هاشم محمدیان اﺳﺘﺎدﻳﺎر، ﻣﺮﻛﺰ تحقیقات ﻋﻮاﻣﻞ اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ مؤثر ﺑﺮ ﺳﻼﻣﺖ، ﮔﺮوه آموزش و ارتقای سلامت، داﻧﺸﻜﺪه ﺑﻬﺪاﺷﺖ، داﻧﺸﮕﺎه ﻋﻠﻮم ﭘﺰﺷﻜﻲ جندی‌شاپور اهواز، اهواز، اﻳﺮان. 0000-0002-8911-7269 سید محمود لطیفی دکترا، ﮔﺮوه آمار حیاتی و اپیدمیولوژی، داﻧﺸﻜﺪه ﺑﻬﺪاﺷﺖ، داﻧﺸﮕﺎه ﻋﻠﻮم ﭘﺰﺷﻜﻲ جندی‌شاپور اهواز، اهواز، اﻳﺮان. 0000-0001-8989-5397 Journal Article 2019 12 11 Introduction: The World Health Organization (WHO) has selected reducing the prevalence of sedentary behavior as its top priority by 2025. One of the holistic models of lifestyle modification is Pender's Health Promotion Model. The purpose of this study is to determine the effective components to perform and maintain physical activity in middle-aged women. Materials and Methods: This was a cross-sectional study of the variance-covariance matrix. The data were collected from health centers in the west of Ahvaz on different days in 2018 based on a structural equation modeling approach. This data included demographic characteristics, commitment to do and maintain physical activity, social support, perceived barriers, self-efficacy, and perceived enjoyment. The average variance extracted index (AVE) and Fornell-Larker criterion were used to assess convergent and divergent validity, and Cronbach's alpha coefficients and composite reliability were used to assess internal consistency. Results: The mean and standard deviation of the age was 38/22 ± 6/72 years. Controllable barriers had the highest (0.265) and uncontrollable barriers the least (0.152) effect on the commitment to do and maintain physical activity. Also, composite reliability coefficients of controllable (0.75) and uncontrollable (0.79) barriers were found to be favorable. Conclusion: The proposed model had a sufficient fit to determine the main components' commitment to do and maintain physical activity in middle-aged women. It is recommended to pay particular attention to the role of controllable and uncontrollable barriers along with the perceived pleasure in commitment to do and maintain physical activity in middle-aged women. مقدمه: سازمان بهداشت جهانی کاهش شیوع رفتار کم‌تحرکی را تا سال 2025 اولویت‌ اصلی خود ذکر کرده است. یکی از الگوهای جامع اصلاح سبک زندگی، مدل ارتقاء سلامت پندر است. هدف این مطالعه، تعیین مؤلفه‌های مؤثر الزام به انجام و حفظ فعالیت جسمانی مبتنی بر مدل ارتقاء سلامت پندر در زنان میانسال بود. مواد و روش‌ها: در این مطالعه توصیفی، داده‌های در دسترس طی روزهای مختلف سال 1397 از مراکز خدمات جامع سلامت غرب شهر اهواز بر اساس رویکرد مدل‌سازی معادلات ساختاری جمع‌آوری شدند. این اطلاعات شامل خصوصیات دموگرافیک، الزام به انجام و حفظ فعالیت جسمانی، حمایت اجتماعی، موانع درک شده، خودکارآمدی و لذت درک شده بودند. از شاخص میانگین واریانس استخراج‌ شده و معیار فورنل - لارکر جهت سنجش روایی همگرا و واگرا و از ضرایب آلفای کرونباخ و پایایی مرکب برای بررسی همسانی درونی استفاده شد. یافته‌ها: میانگین و انحراف معیار سنی افراد 72/6±22/38 سال بود. موانع قابل کنترل بیشترین (265/0) و موانع غیرقابل‌ کنترل کمترین (152/0) تأثیر را در الزام به انجام و حفظ فعالیت جسمانی داشتند. ضرایب پایایی مرکب موانع قابل کنترل (75/0) و غیرقابل ‌کنترل (79/0) در حد مطلوبی قرار داشتند. نتیجه‌گیری: مدل ارائه شده از برازش کافی جهت تعیین مؤلفه‌های اصلی الزام به انجام و حفظ فعالیت جسمانی در زنان میانسال برخوردار بود. توصیه می‌شود به نقش موانع قابل کنترل و غیرقابل کنترل در کنار لذت درک شده برای الزام به انجام و حفظ فعالیت جسمانی در زنان میانسال توجه ویژه‌ای داشته باشیم.

https://chj.rums.ac.ir/article_105941_fb9eeba1699c188d7bb9fa6ea4224e13.pdf