دانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجان سلامت جامعه 2345-6248 11 شماره 3 و 4 2017 09 23 Effectiveness of Solution-oriented Teaching on Marital Conflicts and Life Quality in Couples in Isfahan اثربخشی آموزش راه‌حل محور بر تعارضات زناشویی و کیفیت زندگی در زوجین شهر اصفهان 1 10 65735 10.22123/chj.2018.85341. FA مریم اولیازاده کارشناسی ارشد، گروه روان شناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد نجف آباد، نجف آباد، ایران. زهره رئیسی استادیار، گروه روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد نجف آباد، نجف آباد، ایران. Journal Article 2017 08 14 Introduction: In the recent years, family-based subjects have attracted considerable attention from pertinent investigators. Therefore, the objective of the present study was to determine the effectiveness of solution-oriented teaching on marital conflicts and life quality in couples in Isfahan. Materials and Methods: The research design in this semi-experimental study was pre- and post-test with control group. The statistical population included all couples referring to the Family Interventions Center to Reduce Divorce of the Isfahan Welfare Organization in 2015. Twenty couples were then selected through convenient method and randomly into two groups of 10, experimental and control group. The data gathering instrument were Sanaie and Barati’s marital conflicts questionnaire (2011) and WHO’s marital life quality (1996). The experimental group received solution-oriented teaching for 7 weekly sessions of 90 min of and the control group received nothing. The data were then collected and analyzed through covariance analysis. Results: The analysis of the pre- and post- test data in the experimental group revealed that the means of component of marital conflicts were (150 ± 6.08) and (107.8± 5.20) respectively and of life quality were (60.40 ± 5.06) and (77.75 ±3.68) respectively. For control group, these values for marital conflicts were (149± 6.30) and (150 ± 5.93) respectively and for life quality were (62.10 + 5.48) and (61.95 ± 6.08) respectively. From the one hand the results showed that there is a significant in the components of marital conflicts and life quality after teaching intervention between the experimental and control groups (p<0.001). Significant differences were observed between the values of marital conflicts and life quality in the two groups (p<0.001). Conclusion: According to the results of the present study, solution-oriented method can be proposed as an efficient method to relieve marital conflicts and as a result to promote life quality. مقدمه: در سالهای اخیر، توجه به کیان خانواده و عوامل مؤثر بر آن، موضوع پژوهشهای متنوعی بوده است. بنابراین هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش راهحل محور بر تعارضات زناشویی و کیفیت زندگی در زوجین شهر اصفهان بود. مواد و روش ها: روش پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه‌ی آماری پژوهش را کلیه زوجین مراجعه‌کننده به مرکز مداخله در بحران و کاهش طلاق بهزیستی شهر اصفهان در سال 1394 تشکیل دادند. 20 زوج به شیوه نمونهگیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در گروههای آزمایش و کنترل گمارده شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تعارضات زناشویی Sanaei وBarati (1390) و کیفیت زندگی زناشویی سازمان بهداشت جهانی (1996) بود. برای گروه آزمایش، 7 جلسه 90 دقیقهای هفتهای یک جلسه، آموزش راهحل محور اجرا شد و گروه کنترل هیچ مداخلهای دریافت نکرد. بعد از اجرای مداخله آموزشی، دادهها جمعآوری و از طریق روش تحلیل کواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: میانگین و انحراف معیار گروه آزمایش در مؤلفه تعارضات زناشویی در پیشآزمون (08/6 ± 00/150) و در پسآزمون (20/5 ± 80/107)، در مؤلفه کیفیت زندگی در پیشآزمون (06/5 ± 40/60) و در پسآزمون (68/ 3± 75/77) بود. میانگین و انحراف معیار گروه کنترل در مؤلفه تعارضات زناشویی در پیشآزمون (30/6 ± 00/149) و در پسآزمون (93/5 ± 80/150)، در مؤلفه کیفیت زندگی در پیشآزمون (48/5 ± 10/62) و در پسآزمون (08/6 ± 95/61) بود. میانگین مؤلفههای تعارضات زناشویی و کیفیت زندگی پس از ارائه مداخله آموزشی بین دو گروه آزمایش و کنترل دارای تفاوت معنیداری بود (001/0>p). نتیجه گیری: بنابر نتایج پژوهش حاضر و پیشینه پژوهشی، میتوان روش راهحل محور را به عنوان روشی کارآمد در کاهش تعارضات زناشویی و افزایش کیفیت زندگی زوجین دارای مشکلات ارتباطی و زناشویی پیشنهاد نمود.

https://chj.rums.ac.ir/article_65735_8d2ed8adb7cc3acf598ea69600f2115b.pdf

دانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجان سلامت جامعه 2345-6248 11 شماره 3 و 4 2017 09 23 Efficacy of Mindfulness-based Cognitive Therapy on Anxiety and Depression in Irritable Bowel Syndrome اثربخشی شناخت درمانی مبتنی بر ذهنآگاهی بر اضطراب و افسردگی بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک‌پذیر 11 19 65736 10.22123/chj.2018.102588.1052 FA جواد محمدی دانشجوی دکتری تخصصی روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم‌آباد، ایران. فیروزه غضنفری دانشیار، گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران. فضل اله میردریکوند استادیار، گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران. Journal Article 2017 10 30 Introduction: Anxiety and depression are of common symptoms in patients with irritable bowel syndrome. Mindfulness-based cognitive therapy can be one of the effective interventions to reduce anxiety and depression. The aim of this study was to determine the efficacy of mindfulness-based cognitive therapy on anxiety and depression in patients suffering from irritable bowel syndrome. Materials and Methods: This research was an educational clinical trial study and the study population consisted of patients with irritable bowel syndrome referring to Kermanshah health centers. After compliance with the Rome-III diagnostic criteria and completed the Beck Anxiety Inventory and Beck depression Inventory, 40 patients was selected and randomly assigned in experimental and control groups (20 patients for each group). At the end of 8 sessions of cognitive therapy based on mind-consciousness for experimental group the post-test data was collected and analyzed by covariance analysis. Results: Findings of this study indicated that mindfulness therapy had a significant effect on reducing depression in patients with irritable bowel syndrome (p=0.000, F=19.99). Although this intervention had a positive effect on anxiety but it was not significant (F=0.011, p=0.918). Conclusion: Depression in patients with irritable bowel syndrome may be relieved by mindfulness-based cognitive therapy. Modification of this technique is possible able to reduce the severity of anxiety in these patients. مقدمه: اضطراب و افسردگی از علائم شایع اختلال سندرم روده تحریک‌پذیر به شمار می‌آید. شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی میتواند یکی از مداخلات مؤثر در کاهش اضطراب و افسردگی باشد. هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی شناخت درمانی مبتنی بر ذهن‍آگاهی بر اضطراب و افسردگی بیماران مبتلا به این اختلال بود. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر از نوع کارآزمایی بالینی آموزشی و جامعه پژوهش شامل بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک‌پذیر مراجعه‌کننده به مراکز درمانی شهر کرمانشاه بود. پس از انطباق با ملاک‌های تشخیصی Rome-III و تکمیل پرسشنامه اضطراب و افسردگی Beck، تعداد 40 نفر آزمودنی به عنوان نمونه انتخاب شدند. آزمودنی‌ها به روش تصادفی در دو گروه آزمایشی و کنترل (20 نفر برای هر گروه) جایگزین شدند. بعد از اتمام دوره 8 جلسه‌ای شناخت درمانی مبتنی بر ذهن‍آگاهی در گروه آزمایشی و جمعآوری نمرات در مرحله پسآزمون، دادهها با استفاده از آزمون آماری تحلیل کواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها: درمان ذهن‍آگاهی در کاهش افسردگی (000/0p=، 99/19F=) بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک‌پذیر در گروه آزمایشی به‌طور معنیداری مؤثر بود. در متغیر اضطراب علیرغم بهبود میزان اضطراب (918/0p=، 11/0F=)، کاهش معنیداری مشاهده نشد. نتیجه گیری: این مداخله به عنوان درمانی مؤثر، میتواند در بهبود نشانه‌های افسردگی بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک‌پذیر به کار برده شود. شاید بتوان با ارتقای تکنیکهای این درمان، به بهبود بیشتر اضطراب در این بیماران امیدوار بود.

https://chj.rums.ac.ir/article_65736_4e0ccad1864d4a33f0ae14cca33051cd.pdf

دانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجان سلامت جامعه 2345-6248 11 شماره 3 و 4 2017 09 23 Effectiveness of Sexual Education on Marital Offence-Specific Forgiveness and Marriage Stability of Married Women in Abadan City اثربخشی آموزش جنسی بر بخشش رنجش خاص زناشویی و پایداری ازدواج زنان متأهل شهر آبادان 20 29 65737 10.22123/chj.2018.121280.1110 FA مریم آذرکیش دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی عمومی، پردیس علوم وتحقیقات خوزستان، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اهواز، اهواز، ایران. فرح نادری دانشیار، گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران 0000-0001-5801-5967 پرویز عسکری دانشیار، گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران. علیرضا حیدرئی دانشیار، گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران. Journal Article 2018 03 03 Introduction: The stability of a family, as the smallest social unit, is strengthened particularly if women play an active and effective role. Sexual education is one of the most important educational needs of married women. This study aimed to determine the effectiveness of sexual education on marital offence-specific forgiveness and marriagestability of married women in Abadan City. Materials and Methods: The present study is an experimental investigation with pre- and post-test and a control group. Among all married women referred to the Consultation and Psychology Clinic at Abadan Oil Hospital in the summer of 2017, 40 women were selected by simple random sampling method. They were then randomly divided into two groups of 20, experimental and control group. The experimental group received sex education for 6 weekly sessions of 2 hours. Data were collected using Paleari & et al’s marital offence-specific forgiveness scale and Edwars & et al’s marriageinstability index and analyzed by MANCOVA and ANCOVA in based MANCOVA methods using SPSS-21 software. Results: The findings showed that sex education significantly led to enhancement of marital offence-specific forgiveness (F=271/68, p<0/001) and marriagestability (F=194/53, p<0/001) of the married women. Conclusion: Based on our results, sexual education could be an effective method in promotion of the marital offence-specific forgiveness and marriagestability in married women. مقدمه: خانواده کوچک‌ترین واحد اجتماعی است که زنان نقش مهمی در ثبات و پایداری نظام خانواده دارند و آموزش جنسی یکی از مهم‌ترین نیازهای آموزشی زنان متأهل می‌باشد. بنابراین این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی آموزش جنسی بر بخشش رنجش خاص زناشویی و پایداری ازدواج زنان متأهل شهر آبادان انجام شد. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر تجربی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری همه زنان متأهل مراجعه‌کننده به کلینیک مشاوره و روانشناسی بیمارستان نفت شهر آبادان در فصل تابستان سال 1396 بودند. در مجموع 40 نفر با روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب و سپس نمونه‌ها به‌صورت تصادفی در دو گروه مساوی (20 نفر گروه مداخله و 20 نفر گروه کنترل) تقسیم جایگزین شدند. گروه مداخله 6 جلسه 2 ساعته (هفته‌ای یک جلسه) آموزش جنسی دریافت کرد. داده‌ها با کمک مقیاس بخشش رنجش خاص زناشویی Paleari و همکاران و شاخص ناپایداری ازدواج Edwars و همکاران جمع‌آوری و با روش‌های تحلیل کوواریانس تحلیل شدند. یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد آموزش جنسی به‌طور معنیداری باعث افزایش بخشش رنجش خاص زناشویی (001/0p< ,68/271F=) و پایداری ازدواج (001/0p< ,53/194F=) زنان متأهل شد. نتیجه‌گیری: آموزش جنسی در افزایش بخشش رنجش خاص زناشویی و پایداری ازدواج مؤثر بود. بنابراین می‌توان از روش آموزش جنسی برای بهبود بخشش رنجش خاص زناشویی و پایداری ازدواج زنان متأهل استفاده کرد.

https://chj.rums.ac.ir/article_65737_4e7c74660fca105e4398ab0e17867537.pdf

دانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجان سلامت جامعه 2345-6248 11 شماره 3 و 4 2017 09 23 Efficacy of Hydrochlorothiazide in Post Extra Corporeal Shock Wake Lithotripsy Stone-free time in Patients Referred to the ESWL Ward of Moradi Hospital of Rafsanjan تاثیر هیدروکلروتیازید بر مدت‌زمان دفع سنگ‌های لگنچه کلیه بعد از سنگ‌شکنی برون اندامی 30 37 65738 10.22123/chj.2018.92414.1015 FA علیرضا نظری استادیار، گروه جراحی، مرکز تحقیقات بیماری‌های غیر واگیر، دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان، رفسنجان، ایران. محمدرضا مختاری کارشناس ارشد روان‌شناسی، مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی مؤثر بر سلامت، دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان، رفسنجان، ایران. 0000-0003-0841-4091 زهرا زارع عسکری دانشجوی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان، رفسنجان، ایران Journal Article 2017 09 05 Introduction: Extracorporeal shockwave lithotripsy (ESWL) is one of minimally invasive methods for the treatment of renal stones. Several factors affecting success rate of ESWL including; age, gender, weight, stone size, laterality and location of stone and materials stone. The aim of this study was to evaluate the effect of hydrochlorothiazide on the duration of renal pelvic stone passage after ESWL. Materials and Methods: In this clinical trial approved by Iranian Registry of Clinical Trials (IRCT20171104037212N2), 199 patients with renal pelvis stone sized smaller than 20mm referred to the ESWL department of Moradi hospital in Rafsanjan during 2015-2016 were included. After ESWL process, patients were randomly divided into two groups; experimental and control groups. The experimental group received 25 mg hydrochlorothiazide tablets every 12 hours for 2 weeks and control group received placebo at the same condition. The Data were analyzed using Mann–Whitney U and Kruskal–Wallis tests. Results: The success rate of ESWL was 73.0% in the hydrochlorothiazide and 71.7% in the placebo groups (p=0.840). Duration of stone passage in hydrochlorothiazide group was 5.49 ± 2.92 days and in placebo was 6.46±3.98 days (p=0.147). In hydrochlorothiazide group, duration of stone passage in patients with stone size of 16-20 mm was less than patients with stone size smaller than 16 mm (p=0.024). In patients aged 19-35 years old, duration of stone passage in hydrochlorothiazide group (p=0.004) and in the right renal pelvis stone (0.049) was less than placebo. Conclusion: The hydrochlorothiazide reduced the stone passage time after ESWL clinically, although not statistically significant. Considering the effectiveness of hydrochlorothiazide in passage of stones in young patients with renal stones of smaller size, it would be among medical interventions in nephrolithiasis. مقدمه: سنگشکنی برون اندامی (Extracorporeal shockwave lithotripsy, ESWL)، یکی از روشهای کم تهاجمی درمان سنگهای کلیوی است. موارد متعددی از جمله سن، جنس، وزن بیمار و اندازه، محل و جنس سنگ و کاربرد برخی داروها، موفقیت سنگشکنی را تسهیل میکنند. بدین منظور مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر هیدروکلروتیازید بر مدت ‌زمان دفع سنگهای لگنچه کلیه بعد از ESWL انجام شد. مواد و روشها: در این کارآزمایی بالینی، 199 بیمار با سنگهای کوچک‌تر از 20 میلیمتر ناحیه لگنچه، مراجعهکننده به بخش سنگشکنی بیمارستان مرادی رفسنجان طی سالهای 1395-1394، بررسی شدند. پس از سنگشکنی، بیماران، به شیوه تصادفی در دو گروه مداخله مصرف قرص هیدروکلروتیازید 25 میلیگرم هر 12 ساعت به مدت 2 هفته و کنترل پلاسبو به مدت 2 هفته قرار گرفتند. دادهها با آزمونهای آماری منویتنی و کروسکال والیس بررسی شدند. یافته ها: موفقیت سنگشکنی در گروه هیدروکلروتیازید 01/73 درصد و در گروه پلاسبو 7/71 درصد بود (840/0=p). میانگین مدتزمان دفع سنگ گروه هیدروکلروتیازید 92/2±49/5 روز و گروه پلاسبو 98/3±46/6 روز بود (147/0=p). در گروه هیدروکلروتیازید، مدتزمان دفع سنگ در بیماران با اندازه سنگ 20-16 میلیمتر کمتر از بیماران با سنگهای کوچک‌تر از 16 میلیمتر بود (024/0=p). میانگین مدتزمان دفع سنگ بیماران 35-19 سال (004/0=p) و بیماران با سنگ سمت راست (049/0=p) گروه هیدروکلروتیازید کمتر از گروه پلاسبو بود. نتیجه گیری: تجویز هیدروکلروتیازید، مدت‌زمان دفع سنگ بعد از ESWL را به لحاظ بالینی کاهش داد هرچند به لحاظ آماری معنیدار نبود. با توجه به اثربخشی هیدروکلروتیازید در دفع سنگ افراد جوان و سنگ‌های با اندازه بزرگتر، شاید بتوان جهت کاهش زمان دفع سنگ از این دارو در بیماران استفاده نمود.

https://chj.rums.ac.ir/article_65738_22adc7cafefbc46b78e2b34b9ebc75a3.pdf

دانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجان سلامت جامعه 2345-6248 11 شماره 3 و 4 2017 09 23 The Effectiveness of Schema Therapy on Married Women with Hypo-active Sexual Desire Disorder in Sirjan City اثربخشی طرحواره درمانی بر بهبود کمبود میل جنسی زنان متأهل شهر سیرجان 38 46 66060 10.22123/chj.2018.93693.1024 FA علی افضلی گروه کارشناس ارشد روانشناسی عمومی دانشگاه آزاد زرند، کرمان، ایران، 0000-0002-4296-3492 مطهره نصرت آبادی (کارشناس ارشد روانشناسی عمومی دانشگاه باهنر کرمان، ایران، 0000-0002-1518-6069 مهدی قاسم زاده دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی عمومی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران عسگر چوبداری دانشجوی دکترا، گروه روانشناسی و کودکان استثنایی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران Journal Article 2017 09 06 Introduction: Sexual desire is a complex issue influenced by a variety of factors particularly psychological factor. Therefore, the aim of this research was to investigate the effectiveness of schema therapy on married women with hypo-active sexual desire living in Sirjan City. Materials and Methods:In this semi-experimental study, among married women with hypo- active sexual desire disorder referred to counseling centers of Sirjan City, 30 women were purposefully selected and were then divided into two groups of 15, experimental and control group. Experimental group received 10 weekly sessions of schema therapy. The data were collected by the Holbert Sexuality Index (1992) and analyzed by covariance test. Results: The findings of the present study indicated that the average score of hypo-active sexual desire in the experimental group was significantly decreased compared to control group (59.00 ± 17.62 vs 47.98 ± 14.05, p<0.05). Conclusion: According to the findings of this study, schema therapy may be an effective method for treatment of female hypo-active sexual desire disorder. مقدمه: تمایل جنسی موضوع پیچیدهای است که تحت تأثیر عوامل گوناگونی قرار دارد. یکی از عواملی که نقش تعیین کننده‌ای در این مؤلفه دارد، عامل روانشناختی است. بنابراین ﻫﺪف از اﻳﻦ ﭘﮋوﻫﺶ، بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بر بهبود کمبود میل جنسی زنان متأهل شهر سیرجان بود. مواد و روش ها: اﻳﻦ ﺑﺮرﺳﻲ از ﻧﻮع نیمه آزﻣﺎﻳﺸﻲ ﺑﻮد. بدین منظور از بین زنان مراجعهکننده به مراکز مشاوره شهر سیرجان که مبتلا به اختلال کمبود میل جنسی بودند، تعداد 30 نفر به صورت هدفمند انتخاب و به گروههای آزمایش و کنترل (هر گروه 15 نفر) تقسیم شدند. اعضای گروه آزمایش در طول10 جلسه هفتگی مورد طرحواره درمانی قرار گرفتند. برای گردآوری دادهها از شاخص تمایل جنسی هالبرت (1992) استفاده شد. به منظور تجزیه و تحلیل دادهها، آزمون تحلیل کواریانس به کار گرفته شد. یافته ها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد طرحواره درمانی موجب کاهش معنیدار میانگین نمرات کمبود میل جنسی در گروه آزمایش (62/17 ± 00/59) نسبت به گروه کنترل (05/14 ± 98/47) گردیده است. (05/0>p) نتیجه گیری: بر پایه یافتههای این پژوهش نتیجه گرفته میشود که اثربخشی طرحواره درمانی بر افزایش میل جنسی مراجعین به مراکز مشاوره مؤثر میباشد.

https://chj.rums.ac.ir/article_66060_d178570deec78d98d39675f0da05f77f.pdf

دانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجان سلامت جامعه 2345-6248 11 شماره 3 و 4 2017 09 23 Effectiveness of Dialectical Behavioral Therapy on Conflict Management Styles of High-Conflicted Couples اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیکی بر سبک‌های مدیریت تعارض زوجین پرتعارض 47 55 65747 10.22123/chj.2018.111153.1070 FA رحمان شیخ‌هادی کارشناس ارشد، گروه علوم تربیتی و مشاوره، دانشگاه تهران، تهران، ایران. یاسر مدنی استادیار، گروه علوم تربیتی و مشاوره، دانشگاه تهران، تهران، ایران. مسعود غلامعلی لواسانی دانشیار، گروه علوم تربیتی و مشاوره، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0003-0958-1027 Journal Article 2017 12 18 Introduction: One of the most important factors which may have a positive or negative effect on couples' relationships is the style by which they manage their conflicts. Recently, Dialectical Behavior Therapy (DBT) has published a book to solve marital conflicts, theoretically. The present study was conducted to investigate the effectiveness of dialectical behavior therapy on conflict management styles of high-conflicted couples. Materials and Methods: The present study was quasi-experimental with a pre- and post- test design. Thirty couples from all conflicted-couples living in Qom were selected (how???) and replaced by random sampling in the experimental and control groups. For pre-test and post-test, the data collecting tool was a questionnaire derived from Rahim Conflict Management Styles second edition. The experimental group received 11 weekly, 2-hour sessions of dialectic behavior therapyand the data were then analyzed using MANOVA. Results: The results of multivariate covariance analysis for constructive conflict solving styles (F=51.21), unconventional conflicts (F=46.15) showed that there was a significant difference between the experimental and control groups (p مقدمه: یکی از عوامل بسیار مهمی که باعث بهبود و یا از هم‌پاشیدگی روابط زوجین می‌شود، شیوه‌ای است که از آن برای مدیریت تعارض‌هایشان استفاده می‌کنند. رفتاردرمانی دیالکتیکی (Dialectical Behavior Therapy) مدت کوتاهی است که از لحاظ نظری، کتابی را برای حل تعارضات زوجین ارائه داده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیکی بر سبک‌های مدیریت تعارض زوجین پرتعارض انجام شد. مواد و روش‌ها: طرح پژوهش به‌صورت نیمه تجربی و از نوع پیش‌آزمون – پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه این پژوهش را کلیه زوج‌های دارای تعارض استان قم تشکیل می‌دادند. ۳۰ زوج انتخاب و با گمارش تصادفی در گروه‌ها جایگزین شدند. از پرسشنامۀ سبک‌های مدیریت تعارض Rahim در پیش‌آزمون و پس‌آزمون استفاده شد. برنامه آموزش DBT، در 11 جلسه برای گروه مداخله، هفته‌ای ۲ ساعت، برگزار شد. پس از انجام پس‌آزمون، داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیری تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج تحلیل کوواریانس چندمتغیره برای سبک‌های حل تعارض سازنده (21/5۱=F)، سبک‌های غیرسازنده تعارض (15/46=F) نشان داد که بین گروه‌های مداخله و کنترل تفاوت معنیداری وجود دارد (001/0p

https://chj.rums.ac.ir/article_65747_eadc231ba7ce20c6b032bcdf35393b8a.pdf

دانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجان سلامت جامعه 2345-6248 11 شماره 3 و 4 2017 09 23 The Relationship between Sense of Coherence and Cognitive Emotion Regulation with Suicidal Thoughts among Students at University of Mohaghegh Ardabili in 2017 رابطه بین حس انسجام و تنظیم شناختی هیجان با افکار خودکشی در دانشجویان دانشگاه محقق اردبیلی در سال 1396 56 64 70401 10.22123/chj.2018.110885.1069 FA اسماعیل صدری دمیرچی استادیار گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران 0000-0003-0568-052x عارفه کیانی دانشجوی کارشناسی ارشد مشاوره شغلی، گروه علوم تربیتی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. سعید خاکدال قوجه بگلو کارشناس ارشد مشاوره خانواده، گروه علوم تربیتی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. Journal Article 2017 12 27 Introduction: Student years at university are an important transitional period in which students undergo a lot of academic, occupational and living pressures. In this regard, the existence of suicidal ideation, also known as suicidal thoughts, among students has a wide range of negative psychosocial effects. The purpose of this study was to determinate the relationship between sense of coherence and cognitive emotion regulation with suicidal ideation in students. Materials and Methods: In this descriptive and correlational study, among all undergraduate and postgraduate students of the University of Mohaghegh Ardabili in 2017, 367 students were selected by a cluster sampling method. The suicidal revised questionnaires (SBQ-R), a short form of Antonovsky Integrity sense questionnaire and a short form of the Gravinsky Craig and Spinach on Critical Settlement Questionnaire were used for data collection. The research data were analyzed using descriptive statistics including frequency, mean and standard deviation and multiple linear regression in simultaneously method at a significant level of pResults: The results showed that while a negative significant relationship between sense of coherence (r=-0.25) and cognitive emotion regulation (r=-0.32) with suicidal thoughts (p<0.011) was observed, correlation between suicidal ideation and cognitive-emotional confusion (r=0.27) was significantly positive. Also, the sense of coherence and cognitive adjustment of compatible and incompatible excitement predict about 23% of changes in suicidal ideation. Conclusion: Based on these results, the sense of coherence and cognitive adjustment of compatible and incompatible excitement can be related to the suicidal thoughts of students; therefore, it could be recommended that therapists and counselors especially who working at university counseling centers to take into account these considerations to reduce the rate of students' suicidal thoughts. مقدمه: سال‌های دانشگاه دوره‌ی انتقالی مهمی است که طی آن، دانشجویان فشارهای تحصیلی، شغلی و زندگی زیادی را پشت سر می‌گذارند. در این راستا وجود ایدهپردازی خودکشی در بین دانشجویان آثار منفی روانی و اجتماعی گسترده‌ای به دنبال دارد. پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه حس انسجام و تنظیم شناختی هیجان با افکار خودکشی در دانشجویان انجام گرفت. مواد و روش ها: پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه‌ دانشجویان مقطع کارشناسی و کارشناسی ارشد دانشگاه محقق اردبیلی در سال تحصیلی 1396 بود که با استفاده از روش نمونه‌گیری خوشه‌ای یک مرحلهای تعداد 367 دانشجو به‌عنوان نمونه انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامههای تجدید نظر شده خودکشی، فرم کوتاه پرسشنامه حس انسجام آنتونوسکی و فرم کوتاه پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان گرانفسکی، کرایچ و اسپاینهون بود. داده‌های پژوهش با روش‌های آمار توصیفی شامل فراوانی، میانگین و انحراف استاندارد و رگرسیون خطی چندگانه به روش هم‌زمان مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: یافته‌ها نشان داد بین حس انسجام (25/0-=r) و تنظیم شناختی هیجان (32/0-=r) با افکار خودکشی رابطه منفی معنیدار وجود دارد (011/0>p). بین تنظیم شناختی هیجان ناسازگار (27/0=r) با افکار خودکشی نیز رابطه مثبت معنیداری وجود داشت. حس انسجام و تنظیم شناختی هیجان سازگار و ناسازگار تقریباً 23 درصد از تغییرات افکار خودکشی را پیش‌بینی می‌کنند. نتیجه گیری: حس انسجام و تنظیم شناختی هیجان سازگار و ناسازگار میتواند از متغیرهای مرتبط با افکار خودکشی دانشجویان باشد؛ بنابراین، توصیه میشود درمانگران و مشاوران به‌ ویژه در مراکز مشاوره دانشگاهها جهت درمان و کاهش افکار خودکشی دانشجویان، توجه به این مؤلفهها را در دستور کار خود قرار دهند.

https://chj.rums.ac.ir/article_70401_4f404249dc5d0f40ae169265f7a67b0a.pdf

دانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجان سلامت جامعه 2345-6248 11 شماره 3 و 4 2017 09 23 Effectiveness of Mindfulness-based Cognitive Therapy on Physical Self-Description and Repetitive Negative Thinking of Female Adolescent with Eating Disorder اثربخشی شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر خودتوصیف‌گری بدنی و تفکر ارجاعی منفی دختران نوجوان مبتلا به اختلال خوردن 65 75 70404 10.22123/chj.2018.122469.1114 FA زینب حویزه کارشناس ارشد، گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران زهرا دشت‌بزرگی استادیار، گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران. 0000-0002-9603-8032 Journal Article 2018 03 12 Introduction: Eating disorder has many psychological complications. Cognitive therapy is one of the most widely used methods in the field of psychotherapy. The present research aimed to determine the effectiveness of mindfulness-based cognitive therapy on physical self-description and repetitive negative thinking among female adolescent with eating disorder. Materials and Methods: This was a semi-experimental study with pre- and post-test design and a control group. The research population was all female students with eating disorder aged 15 to 16 years studying at secondary high schools of Ahvaz City in 2017-18. Thirty students were selected through available sampling method and randomly assigned into two equal groups. The experimental group received 8 weekly sessions of 90 min of mindfulness-based cognitive therapy and the control group was put on a waiting list. Research tools included the questionnaires of Garner & et al’s eating disorder, Marsh & et al’s physical self-description and Ehring & et al’s repetitive negative thinking. Data were analyzed with MANCOVA and ANCOVA in based MANCOVA methods. Results: The findings showed that the mindfulness-based cognitive therapy led to increase physical self-description (F=5/444, p<0/028) and to decreaserepetitive negative thinking (F=17/437, p<0/001) of female adolescent with eating disorder. Conclusion: Mindfulness-based cognitive therapy method may be suggested as an alternative for enhancement of physical self-description and relief of repetitive negative thinking in female adolescent with eating disorder. مقدمه: اختلال خوردن، پیامدهای روان‌شناختی منفی زیادی دارد و یکی از روش‌های مؤثر در تعدیل ویژگی‌های روش شناخت درمانی است. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر خودتوصیف‌گری بدنی و تفکر ارجاعی منفی دختران نوجوان مبتلا به اختلال خوردن انجام شد. مواد و روش‌ها: این مطالعه نیمه تجربی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش دانش‌آموزان دختر نوجوان مبتلا به اختلال خوردن دوره دوم متوسطه 16-15 ساله شهر اهواز در سال تحصیلی 97-1396 بودند. نمونه پژوهش 30 نفر بود که به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به روش تصادفی در دو گروه مساوی جایگزین شدند. گروه آزمایش 8 جلسه 90 دقیقه‌ای (هفته‌ای یک جلسه) با روش شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی آموزش دیدند و گروه کنترل در لیست انتظار قرار گرفتند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه‌های اختلال خوردن Garner و همکاران، فرم کوتاه خودتوصیف‌گری بدنی Marsh و همکاران و تفکر ارجاعی منفی Ehring و همکاران بود. داده‌ها با روش‌های تحلیل کوواریانس چندمتغیره و کوواریانس تک متغیره در متن تحلیل کوواریانس چندمتغیره تحلیل شدند. یافته‌ها: شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی باعث افزایش خودتوصیف‌گری بدنی (028/0p< ,444/5F=) و کاهش تفکر ارجاعی منفی (001/0 p< ,437/17F=) دختران نوجوان مبتلا به اختلال خوردن شد. نتیجه‌گیری: نتایج حاکی از تأثیر روش شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر افزایش خودتوصیف‌گری بدنی و کاهش تفکر ارجاعی منفی دختران نوجوان مبتلا به اختلال خوردن بود. بنابراین، درمانگران می‌توانند از این روش در کنار سایر روش‌ها برای بهبود ویژگی‌های روان‌شناختی دختران نوجوان استفاده کنند.

https://chj.rums.ac.ir/article_70404_99e963b0b028de061c49e39dfeccc18d.pdf

دانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجان سلامت جامعه 2345-6248 11 شماره 3 و 4 2017 09 23 The Effects of an 8-Week Resistance-Interval Training on the Telomere Length, Telomerase Activity, and TRF2 Expression in Sedentary Young Men تأثیر هشت هفته تمرین مقاومتی ـ تناوبی بر طول تلومر، فعالیت تلومراز و میزان بیان پروتئین متصل به تلومر مردان جوان غیر فعال 76 85 70882 10.22123/chj.2018.120259.1106 FA یحیی محمدنژاد پناه کندی دانشجوی دکتری، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، تهران، ایران. 0000-0002-7860-3683 حسن متین همایی دانشیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، تهران، ایران. محمدعلی آذربایجانی استاد، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، تهران، ایران. Journal Article 2018 02 26 Introduction: Physical activities and increased physical fitness have always been recognized as a possible factor in the reduction of diseases and the related mortality. The telomere length is considered as a major cell age biomarker and is connected with diseases. The current study was conducted aimed at examining the effects of an 8-week resistance-interval training on the telomere length, telomerase activity, and TRF2 expression in sedentary young men. Materials and Methods: In a semi-experimental experiment, 20 sedentary male students from the Islamic Azad University of Eslamshahr were selected and randomly assigned to the two groups of training (N=10) and control (N=10). The training protocol consisted of the concurrent interval and resistance trainings, with each session consisted of two steps. The first step was an interval training consisted of running on a treadmill, and the second one was related to a resistance training that was performed. Blood samples were taken half an hour before the first exercise and 24 hours after the last exercise, with 10 ml of blood taken from the brachial vein of each subject. Independent and dependent t-tests were used for the data analysis. Results: The findings of present study demonstrated that an 8-week resistance-interval training prevented the telomere length shortening (t=3.87, p=0.022) and increased the telomerase activity (t=5.107, p=0.000). In addition, TRF2 levels (t=2.463.87, p=0.014) increased significantly compared to the pre-exercise condition. Conclusion: The concurrent exercises increased the telomere length and telomerase activity of the subjects significantly. It seems that the exercises can have a favorable effect on telomere biology and the quality of life. The results indicated the importance of regular physical activities and consequently the reduced risk of diseases associated with aging. مقدمه: فعالیت ورزشی و افزایش آمادگی بدنی به عنوان یک عامل احتمالی در کاهش بیماری‌ها و مرگومیر ناشی از آن شناخته شده است. طول تلومر یک بیومارکر اصلی سن سلول به شمار میرود و با بیماریها ارتباط دارد. هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر هشت هفته تمرین مقاومتی-تناوبی بر طول تلومر، فعالیت تلومراز و میزان بیان پروتئین متصل به تلومر (TRF2) بود. مواد و روش‌ها: در این کارآزمایی نیمه تجربی، تعداد 20 مرد جوان غیرفعال از دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد اسلامشهر در سال تحصیلی 96-95 انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه مساوی تمرین و کنترل تقسیم شدند. پروتکل تمرینی شامل تمرین هم‌زمان مقاومتی و تناوبی بود. مرحله اول، تمرین تناوبی دویدن بر روی نوار گردان و مرحله دوم اجرای تمرین مقاومتی بود. نیم ساعت قبل از تمرین و 24 ساعت بعد از آخرین تمرین، 10 میلیلیتر خون از ورید بازویی آزمودنیها گرفته شد. برای تجزیه و تحلیل دادهها از روش آماری t مستقل و زوجی استفاده شد. یافته ها: یافتهها نشان‌ داد هشت هفته تمرین مقاومتی-تناوبی مانع از کوتاه شدن طول تلومر (87/3 , t= 022/0p=) و باعث افزایش فعالیت تلومراز (107/5 , t= 000/0p=) می‌شود. همچنین در مقایسه با قبل از تمرین، افزایش معنیدار مقادیر پروتئین متصل به تلومر (463/2 t= ، 014/0p=) دیده شد. نتیجه گیری: تمرین ترکیبی باعث افزایش طول تلومر و افزایش فعالیت تلومراز آزمودنیها گردید. به نظر میرسد این تمرین تأثیر مطلوبی بر بیولوژی تلومر داشته باشد. نتایج، اهمیت فعالیت ورزشی منظم و کاهش خطر ابتلا به بیماریهای مرتبط با افزایش سن را نشان داد.

https://chj.rums.ac.ir/article_70882_9721b6ac26895683a518faf4fd3b5745.pdf

دانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجان سلامت جامعه 2345-6248 11 شماره 3 و 4 2017 09 23 Comparison of the Effectiveness of Acceptance and Commitment Therapy (ACT) and Dialectic Behavioral Therapy (DBT) on Behavioral Inhibition and Behavioral activation on Men with Substance Abuse مقایسه اثربخشی درمان پذیرش و تعهد و رفتاردرمانی دیالکتیکال در افزایش بازداری رفتاری و کاهش فعال‌سازی رفتاری مردان سوءمصرف‌کننده مواد 86 95 70887 10.22123/chj.2018.125547.1116 FA کامران امیریان دانشجوی دکتری روان شناسی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران شهرام مامی استادیار، گروه روان‌شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد ایلام، ایلام، ایران. وحید احمدی استادیار، گروه روان‌شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد ایلام، ایلام، ایران. Journal Article 2018 03 20 Introduction: Acceptance and commitment therapy (ACT) and dialectical behavior therapy (DBT) are commonly grouped under the name "the third wave of cognitive behavior therapy" and are based on the acceptance- and mindfulness-based approaches rather than challenging them. The purpose of the present study was to compare the effectiveness of these two approached on behavioral inhibition and behavioral activation in men with substance abuse. Materials and Methods: In this semi-experimental study, 60 men were selected using available sampling method among all men with substance abuse referred to the Drug Rehabilitation Centers in Kermanshah City in 2017-18. The participants were randomly divided into three groups of 20, two experimental groups and one control group. Participants in the acceptance and commitment therapy and dialectic behavioral therapy received 10 and 12 sessions of intervention respectively and the control group received nothing. The instrument for collecting data was a behavioral inhibition and behavioral activation scale, which was performed in all three stages of pre-test, post-test and three-month follow up on the subjects. The data were analyzed using repeated measures analysis of variance post hoc test. Results: The results showed that there was a significant difference between the mean scores of pre-test, post-test and follow up values of the experimental groups (p£0.001). However, this finding was not observed between the two experimental groups. Conclusions: The results showed that men with substance abuse may benefit from recent acceptance- and mindfulness-based approaches including acceptance and commitment therapy and dialectic behavioral therapy. مقدمه: امروزه درمانهای موج سوم در رواندرمانی به جای چالش با شناختها، بر آگاهی و پذیرش از هیجانها، شناختها و رفتارها تأکید دارند.هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی درمان پذیرش و تعهد و رفتاردرمانی دیالکتیکال در بازداری رفتاری و فعالسازی رفتاری مردان سوءمصرفکننده مواد بود. مواد و روشها: در این مطالعه از نوع نیمهتجربی، جامعه آماری سوءمصرفکنندگان مواد شهر کرمانشاه در سال 1396 بودند. 60 نفر به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی ساده در سه گروه بیست نفری (دو گروه آزمایش و یک گروه گواه) قرار گرفتند. گروههای درمان پذیرش و تعهد و رفتاردرمانی دیالکتیکال هر کدام 10 و 12 جلسه تحت مداخله قرار گرفتند و گروه گواه مداخلهای دریافت ننمود. ابزار گردآوری دادهها مقیاس بازداری رفتاری و فعالسازی رفتاری بود که در سه مرحله پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری سه ماهه اجرا شد. دادهها با روش تحلیل واریانس با اندازههای تکراری تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: بین میانگین نمرات پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری گروههای آزمایش تفاوت معنیداری وجود داشت (001/0p£). مقایسه گروههای درمانی حاکی از آن بود که بین درمان پذیرش و تعهد و رفتاردرمانی دیالکتیکال در بازداری رفتاری و فعالسازی رفتاری تفاوت معنیداری وجود ندارد. نتیجه‌گیری: با توجه به تأثیر درمان پذیرش و تعهد و رفتاردرمانی دیالکتیکال در بازداری رفتاری و فعالسازی رفتاری مردان سوءمصرفکننده مواد، این درمان برای بازداری رفتاری و فعالسازی رفتاری مردان سوءمصرفکننده مواد توصیه میشود.

https://chj.rums.ac.ir/article_70887_2a2cc2d715ec168ab212be413621c178.pdf