دانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجانسلامت جامعه2345-624812120180321The Effects of Forgiveness-Based Mindfulness Therapy and Emotionally Focused Therapy on Depression and Resiliency in Women Affected by Their Husbands’ Infidelityتأثیر درمان ذهنآگاهی بخششمحور و درمان هیجانمدار بر افسردگی و تابآوری زنان آسیبدیده از پیمانشکنی همسر1117655010.22123/chj.2018.128517.1127FAپریساآقاگدیدانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران.0000-0001-8482-7440محسنگل پروردانشیار، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران0000-0002-1425-5480اصغرآقاییاستاد، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران0000-0003-1586-9692فلورخیاطاناستادیار، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران.0000-0002-4926-5531Journal Article20180424<strong>Introduction: </strong>From among psychological treatments, the forgiveness-based mindfulness therapy and emotionally focused therapy can better help women affected by their husbands’ infidelity. The objective of this research is to determine the effects of the forgiveness-based mindfulness therapy and the emotionally focused therapy on depression and resiliency in women affected by their husbands’ infidelity. <br /><strong>Materials and Methods:</strong> The research method and design included an educational trial (semi-experimental), with three groups and two stages (the pre-test and post-test stages). The research statistical population included the women who had been affected by their husbands’ infidelity in Isfahan city, in 2017, from among which 45 women were selected and then randomly assigned to three groups. To measure the dependent variables, the Becks’ Depression Inventory (BDI), and the resiliency questionnaire were utilized. The group of "forgiveness-based mindfulness therapy" received 11 sessions of treatment, and the group of "emotionally focused therapy" received 8 sessions of treatment, but the control group received no treatment. The data were analyzed using the multivariate analysis of covariance (MANCOVA). <br /><strong>Results:</strong> The results indicated a significant difference between the forgiveness-based mindfulness therapy (37/10) for the control group (20.53) in terms of depression in the post-test and the pretest (p<0.001), and there was a significant difference between the forgiveness-based mindfulness therapy (93.40) and the emotionally focused therapy (88.13) for the control group (66.33) in terms of resiliency (p<0.001). However, there was no significant difference observed between the emotionally-focused therapy (13.67) for the control group (20.53) in terms of depression (p>0.05). <br /><strong>Conclusion: </strong>Considering the research findings, the forgiveness-based mindfulness therapy is effective in treating depression and resiliency, and the emotionally focused therapy is effective in enhancing the resiliency of women affected by their husbands’ infidelity. Therefore, it is recommended that these two therapies be used to improve the mental health and well-being of women affected by their husbands’ infidelity.<strong>مقدمه: </strong>در میان درمانهای روانشناختی، درمان ذهنآگاهی بخششمحور و درمان هیجانمدار میتوانند برای زنان آسیبدیده از پیمانشکنی همسر مفید باشند. بر همین اساس، این پژوهش با هدف تعیین تأثیر درمان ذهنآگاهی بخشش محور و درمان هیجانمدار بر افسردگی و تابآوری زنان آسیبدیده از پیمانشکنی همسر اجرا شد.<br /> <strong>مواد و روش ها:</strong> این پژوهش از نوع کارآزمایی آموزشی (نیمه آزمایشی) سه گروهی دو مرحلهای (پیشآزمون و پسآزمون) بود. جامعه آماری پژوهش زنان آسیبدیده از پیمانشکنی همسر در شهر اصفهان بودند که 45 نفر از آنها به صورت هدفمند انتخاب و بهطور تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه گمارده شدند. برای سنجش متغیرهای پژوهش از پرسشنامه افسردگی بک و پرسشنامه تابآوری استفاده شد. گروه درمان ذهنآگاهی بخشش محور به مدت 11 جلسه و گروه درمان هیجانمداربه مدت 9 جلسه تحت درمان قرار گرفتند. دادهها از طریق تحلیل کوواریانس چندمتغیری (مانکوا) تحلیل شد.<br /> <strong>یافته ها:</strong> بین درمان ذهنآگاهی بخشش محور (37/10) با گروه گواه (53/20) در افسردگی در پسآزمون <strong> </strong>(001/0>p)، و بین درمان ذهنآگاهی بخشش محور (40/93) و درمان هیجانمدار (13/88) با گروه گواه (33/63) در تابآوری تفاوت معنیداری وجود داشت (001/0<strong>></strong>p). اما بین درمان هیجانمدار (67/13) با گروه گواه (53/20) در افسردگی تفاوت معنیداری دیده نشد.<br /> <strong>نتیجه گیری: </strong>بر پایه یافته<strong></strong>های پژوهش، درمان ذهنآگاهی بخشش محور برای درمان افسردگی و تابآوری و درمان هیجانمدار نیز برای تقویت تابآوری زنان آسیبدیده از پیمانشکنی همسر مؤثر هستند. توصیه میشود در راستای ارتقاء توان و سلامت روانشناختی زنان آسیبدیده از پیمانشکنی همسر، این دو درمان مورد استفاده قرار گیرند.https://chj.rums.ac.ir/article_76550_5324a480df9a59e444f4b82aa1e29b30.pdfدانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجانسلامت جامعه2345-624812120180321The Effects of Quality of Life Therapy on Increasing Happiness and Self-Esteem among Nurses at the Public Hospital of Shohadaye Lenjan in Zarrinshahr Cityاثربخشی کیفیت زندگی درمانی بر افزایش شادی و عزت نفس پرستاران شاغل در بیمارستان دولتی شهدای لنجان زرین شهر12217666010.22123/chj.2018.99661.1040FAنداباقریکارشناس ارشد، گروه مشاوره، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد خمینی شهر، اصفهان، ایران.محمدرضاایروانیاستادیار، گروه مددکاری اجتماعی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد خمینی شهر، اصفهان، ایرانJournal Article20171020<strong>Introduction: </strong>Psychologists believe that paying attention to the self-esteem and happiness in nurses can have positive effects on motivating them to perform their duties. This study was conducted aimed at investigating the effects of quality of life therapy (QOLT) on increasing happiness and self-esteem among nurses at the public hospital of Shohadaye Lenjan in Zarrinshahr City.
<strong>Material and Methods:</strong> The research has a quasi-experimental and pretest-posttest design with a control group. The statistical population of the study consisted of all nurses working at the Public Hospital of Shohadaye Lenjan in Zarrinshahr City in 2016. A sample comprised of 30 individuals was selected using the sampling method (the experimental group and the control group consisted of 15 individuals each). The experimental group received eight 60-minute sessions of weekly interventions, but the control group received no intervention. Data were collected using the Oxford Happiness Inventory and Coopersmith's Self-Esteem Inventory. The data were analyzed using descriptive statistics and the covariance analysis.
<strong>Results: </strong>The results of the study indicated that there was a significant difference between the experimental group and the control group in terms of the increase in the happiness scores (p=0.002) and their components (i.e. life satisfaction (p=0.011), the positive mood (p=0.000), health (p=0.000), and efficacy (p=0.002)). Also, there was a significant difference between the two groups in terms of self-esteem (p=0.002) and its components, including social self-esteem (p=0.002) and family self-esteem (p=0.001).
<strong>Conclusion:</strong> According to results of the current research, the quality of life therapy as the combination of the positive psychology and the cognitive behavioral therapy can increase happiness and self-esteem among nurses.<strong>مقدمه:</strong> روانشناسان معتقدند که توجه به عزتنفس و شادی پرستاران میتواند اثر مثبتی در انگیزش آنان برای انجام وظایف محوله داشته باشد. هدف این پژوهش بررسی اثربخشی کیفیت زندگی درمانی بر افزایش شادی و عزتنفس پرستاران شاغل در بیمارستان دولتی شهدای لنجان زرین شهر بود.
<strong>مواد و روشها:</strong> پژوهش از نوع نیمه تجربی با طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش راکلیه پرستاران شاغل در بیمارستان دولتی شهدای لنجان زرین شهر در 96-1395 شامل میشدند. با روش نمونهگیری در دسترس نمونهای به حجم 30 نفر انتخاب شد (گروه آزمایش=15 نفر و گروه کنترل=15 نفر). گروه آزمایش 8 جلسه مداخله درمانی هفتگی 60 دقیقهای را دریافت نمود اما گروه کنترل مداخلهای دریافت نکرد. ابزار جمعآوری دادهها، پرسشنامه شادمامی آکسفورد و عزتنفس ﮐﻮﭘﺮ اﺳﻤﯿﺖ بود. دادههای پژوهش با کمک روشهای آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس تحلیل شد.
<strong>یافتهها:</strong> نتایج پژوهش نشان داد که در مرحله پسآزمون تفاوت معنیداری بین گروههای آزمایش و کنترل در افزایش نمرات شادی (002/0=p) و مؤلفههای آن شامل: (خشنودی از زندگی (011/0=p)، خلق مثبت (00/0=p)، سلامت (00/0=p) و کارآمدی (001/0=p) وجود دارد. در عزتنفس (002/0=p) و مؤلفههای آن شامل عزتنفس اجتماعی (002/0=p) و عزتنفس خانوادگی (001/0=p) نیز تفاوت معنیداری بین گروهها مشاهده گردید.
<strong>نتیجهگیری:</strong> بر اساس نتایج این مطالعه درمان کیفیت زندگی که از ترکیب روانشناسی مثبت نگر با رویکرد شناختی-رفتاری شکل گرفته، میتواند عزتنفس و شادی پرستاران را افزایش دهد.https://chj.rums.ac.ir/article_76660_c588e1fe64f7de105dcc1d8c6ebb2c09.pdfدانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجانسلامت جامعه2345-624812120180321The Effectiveness of Emotionally Focused Therapy on Distress Tolerance in Infertile Couples in Isfahanاثربخشی زوجدرمانی هیجان مدار بر تحمل پریشانی زوجین نابارور شهر اصفهان22297666910.22123/chj.2018.110652.1068FAصبافقیهکارشناس ارشد، گروه روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی خوراسگان، اصفهان، ایرانحمیدکاظمیاستادیار، گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایرانJournal Article20171213<strong>Introduction:</strong> Infertility imposes various problems on infertile couples including low distress tolerance. Recently, emotional focused therapy is one of the interventions that has been used to treat psychological problems of these couples. Therefore, this study aimed to determine the effectiveness of emotionally focused therapy on distress tolerance in infertile couples in Isfahan city.
<strong>Materials and Methods:</strong> The present study <em>was </em><em>a quasi-experimental design with pre- and post-test</em> measures and two groups (experimental and control). Using available sampling method, 20 infertile couples are selected among all infertile couples referred to the infertility centers in Isfahan city in 2015. They were then randomly divided into two groups of 10 couple. Both groups completed Simons and Gaher distress tolerance questionnaire (2005) as a pre-test. The experimental group received 8 sessions emotionally focused therapy for four weeks prior to performing post-test. Data analyzing tools were descriptive statistics including mean and standard deviation and inferential statistics including multivariate analysis of covariance.
<strong>Results:</strong> The results of the study showed that in the experimental group, the mean of pre-test was increased significantly from 29.37 to 33.13 in post-test (p= 0.001) compared to the control group.
<strong>Conclusion:</strong>According to the result of the present study,emotionally focused therapy may improve distress tolerance and can be recommended to infertile couples.<strong>مقدمه:</strong> تحمل پریشانی پایین یکی از مشکلاتی است که ناباروری، بر زوجین تحمیل میکند. زوجدرمانی هیجانمدار از جمله مداخلاتی است که در سالهای اخیر در درمان مشکلات روانشناختی زوجین نابارور مورد استفاده قرار گرفته است، به همین منظور پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی زوجدرمانی هیجانمدار بر تحمل پریشانی زوجین نابارور شهر اصفهان انجام شد.
<strong>مواد و روشها:</strong> پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی میباشد که با استفاده از طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه کنترل انجام گرفت. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه زوجهای نابارور مراجعهکننده به مراکز ناباروری شهر اصفهان در سال 1394 بود که با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (20 نفر برای هر گروه) جایگزین شدند. هر دو گروه پرسشنامه تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (2005) را به عنوان پیشآزمون تکمیل کردند. پس از هشت جلسه زوجدرمانی هیجانمدار طی چهار هفته، مجدداً پسآزمون اجرا شد. دادهها با استفاده از روشهای آمار توصیفی شامل میانگین و انحراف معیار و آمار استنباطی شامل تحلیل کوواریانس تک متغیره 20 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.
<strong>یافتهها:</strong> نتایج آزمون تحلیل کوواریانس تک متغیره نشان داد که میانگین گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل از مرحله پیشآزمون (37/29) به پسآزمون (13/33) افزایش یافته است، بدین ترتیب این مداخله باعث ارتقای تحمل پریشانی زوجهای نابارور شده است (001/0 p=).
<strong>نتیجهگیری:</strong> با توجه به اینکه اجرای زوجدرمانی هیجانمدار، تحمل پریشانی زوجها را افزایش داده است، این مداخله به منظور بهبود تحمل پریشانی زوجهای نابارور توصیه میشود.https://chj.rums.ac.ir/article_76669_3f841da43d612555d2a226f563c450e5.pdfدانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجانسلامت جامعه2345-624812120180321The Effects of Cognitive-Behavioral Therapy on Psychological Flexibility and Rumination in Patients with Non-Cardiac Chest Painsاثربخشی درمان شناختی-رفتاری بر انعطافپذیری روانشناختی و نشخوار فکری بیماران با درد غیرقلبی قفسه سینه30407667610.22123/chj.2018.127159.1119FAفاطمهحیدریدانشجوی دکتری روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، پردیس علوم و تحقیقات خوزستان، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.0000-0003-2288-6079پرویزعسگریدانشیار، گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران0000-0002-0349-8727علی رضاحیدریدانشیار، گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.رضاپاشااستادیار، گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایرانبهناممکوندیاستادیار، گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران0000-0002-6285-3805Journal Article20180415<strong>Introduction</strong>: Chest pain is from among the common complaints individuals make when referring to therapeutic centers, but often after examinations it becomes evident that the pain has a non-cardiac origin. The cognitive-behavioral therapy is a type of psychotherapy based on the two cognitive and behavioral perspectives, with an emphasis on correcting the behavior and changing it. Therefore, the current study was conducted aimed at investigating the effects of cognitive-behavioral therapy on psychological flexibility and rumination in patients with non-cardiac chest pains. <br /><strong>Materials and Methods</strong><strong>:</strong> This is a randomized educational trial study with a pretest and posttest design, and a follow-up with the control group after two months. The research sample was selected purposively, including patients having referred to Tehran Heart Hospital, comprised of 40 patients with non-cardiac chest pains who were then randomly divided into experimental and control groups. The subjects responded to the psychological flexibility and rumination questionnaires. The experimental group was subjected to eight 90-minute weekly sessions of cognitive-behavioral therapy and regarding the control group, weekly visits were conducted free of charge. The results were analyzed using the independent t-test, the two-way analysis of variance with repeated measurements, and the Bonfe rroni method, making use of software. <br /><strong>Results:</strong> The results demonstrated that after performing 8 sessions of cognitive-behavioral therapy, the mean score of the rumination scale decreased and that of psychological flexibility increased in the treatment group, in contrast to the control group (p<0.001). <br /><strong>Conclusion</strong>: Providing trainings in cognitive-behavioral therapy is effective in psychological flexibility and rumination in patients with non-cardiac chest pains with physical disabilities.<strong>مقدمه</strong>: درد قفسه سینه از جمله شکایتهای رایج افراد در مراجعه به مراکز درمانی است که پس از بررسی مشخص میگردد اغلب این دردها منشأ غیر قلبی دارند. درمان شناختی-رفتاری یک روش رواندرمانی مبتنی بر دو دیدگاه رفتاری و شناختی است که در این روش تأکید روی اصلاح رفتار و تغییر آن است. لذا هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان شناختی-رفتاری بر انعطافپذیری روانشناختی و نشخوار فکری بیماران با درد غیر قلبی قفسه سینه بود.<br /> <strong>مواد و روش</strong><strong>ها</strong>: این پژوهش از نوع کار آزمایی آموزشی تصادفی با پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. نمونه پژوهش40 بیمار بودند که به شکل هدفمند از بیماران مراجعهکننده به بیمارستان مرکز قلب تهران در سال 1395 انتخاب گردیدند و بهطور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. آزمودنیها به دو پرسشنامه انعطافپذیری روانشناختی و نشخوار فکری پاسخ دادند. گروه آزمایش تحت 8 جلسه 90 دقیقهای درمان به شکل هفتگی قرار گرفتند و جهت گروه کنترل به شکل هفتگی ویزیت رایگان انجام گردید. دادهها با آزمونهای t مستقل، آنالیز واریانس دو طرفه با اندازهگیریهای مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی بررسی شدند.<br /> <strong>یافته ها</strong>: میانگین نمرات مقیاس نشخوار فکری کاهش و انعطافپذیری روانشناختی در گروه آزمایش بر خلاف گروه کنترل افزایش یافت (001/0p<). این برتری در پیگیری دو ماه بعد نیز حفظ شده بود (001/0p<).<br /> <strong>نتیجه گیری</strong>: آموزش درمان شناختی-رفتاری بر انعطافپذیری روانشناختی و نشخوار فکری جهت بیماران با درد غیر قلبی قفسه سینه که دچار ناتوانیهای جسمی شدهاند، مؤثر است و نتایج درمان نیز پایدار میباشد.https://chj.rums.ac.ir/article_76676_3d6f01880543281eabd51360aa9c5417.pdfدانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجانسلامت جامعه2345-624812120180321The Effects of Philosophy Education on the Social Behavior of the 5th and 6th-Grade Male Students in the Primary Schools of Sarcheshmeh Cityتأثیر آموزش فلسفه به کودکان بر رفتار اجتماعی دانش آموزان پسر پایه های پنجم و ششم ابتدایی شهر سرچشمه41487668610.22123/chj.2018.114149.1080FAحسینحسینی امیناستادیار، گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه ولی عصر(عج)، رفسنجان، ایرانمرضیهکهنوجیاستادیار، گروه عمومی، دانشگاه ولی عصر(عج)، رفسنجان، ایران0000-0003-1896-904xسید جوادایران نژاد پاریزیکارشناس ارشد برنامهریزی و کنترل پروژه امور تحقیق و توسعه مس منطقه کرمان، رفسنجان، ایران.Journal Article20180109<strong>Introduction:</strong> From among the major goals of an education system is to create adaptive behaviors in children. Besides, one of the strategies recommended to regulate the children’s behavior is teaching philosophy to them. In this respect, this study is conducted aimed at examining the effects of philosophy education on the social behavior of the 5<sup>th</sup> and 6<sup>th</sup>-grade male students in the primary schools of Sarcheshmeh City.
<strong>Materials and Methods:</strong> The research design was semi-experimental, with a pretest and a posttest, and a control group. For this purpose, 40 individuals of the 5<sup>th</sup> and 6<sup>th</sup>-grade male students in the primary schools of Sarcheshmeh City were randomly assigned into two intervention and control groups by the random name selection, after the whole population was purposefully sampled. The Children’s Social Behavior Scale (CSBS) of Warden et al. was used as the screening tool, and the data collection was conducted in the two pretest and posttest stages. The philosophy education course was run for the children in the intervention group in 10 two-hour sessions. The data were analyzed using ANOVA.
<strong>Results:</strong> The results indicated that philosophy education for the children led to a significant statistical difference between the pretest and posttest stages in terms of the total score of the social behavior in the intervention group (p<0.001). In the posttest, the intervention group reported a better social behavior than the control one.
<strong>Conclusion:</strong> Considering the effectiveness of running philosophy education courses for children in improving the social behavior of the 5<sup>th</sup> and 6<sup>th</sup>-grade students, running such courses is recommended to improve the children’s social behavior.<strong>مقدمه:</strong> یکی از هدفهای عمده نظام آموزش و پرورش ایجاد رفتارهای سازگارانه در کودکان است. از جمله راهکارهای پیشنهادی برای تنظیم رفتار، آموزش فلسفه به کودکان میباشد. در این راستا، هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر آموزش فلسفه بر رفتار اجتماعی دانشآموزان پسر پایههای پنجم و ششم ابتدایی شهر سرچشمه بوده است.
<strong>مواد و روش ها:</strong> طرح پژوهشی بهصورت نیمه تجربی و از نوع پیشآزمون –پسآزمون با گروه کنترل بود. بدین منظور، 40 نفر از دانشآموزان پسر پایههای پنجم و ششم ابتدایی شهر سرچشمه بعد از نمونهگیری به صورت تصادفی به دو گروه مداخله و کنترل تقسیم شدند .از پرسشنامه رفتار اجتماعی Warden و همکاران Child Social Behavior Scale(CSBS)به عنوان ابزار غربالگری و گردآوری دادهها در دو مرحله پیشآزمون و پسآزمون استفاده شد. برنامه آموزش فلسفه به کودکان به مدت 10جلسه 2ساعته بر روی گروه مداخله اعمال گردید .دادهها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.
<strong>یافتهها:</strong> نتایج نشان داد آموزش فلسفه به کودکان منجر به تفاوت معنیدار آماری بین مراحل پیش و پسآزمون در نمره کلی رفتار اجتماعی در گروه مداخله شد (001/0>p) به این صورت که در مرحله پسآزمون، گروه مداخله نسبت به گروه کنترل رفتار اجتماعی بهتری را گزارش نمودند.
<strong>نتیجهگیری: </strong>با توجه به اثربخش بودن استفاده از برنامه آموزش فلسفه به کودکان در بهبود رفتار اجتماعی دانشآموزان پایههای پنجم و ششم ابتدایی، آموزش این برنامه در راستای بهبود رفتار اجتماعی پیشنهاد میشود.https://chj.rums.ac.ir/article_76686_ae81f623ef2dd553dd56a06cacbd91fc.pdfدانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجانسلامت جامعه2345-624812120180321Comparison of the Effect of Exposure and Response Prevention Therapy and Metacognitive Therapy on Obsessive-compulsive Disorder Syndromeمقایسه تاثیر درمان مواجهه و بازداری از پاسخ با درمان فراشناختی بر نشانگان اختلال وسواسی-اجباری49597668910.22123/chj.2018.102709.1055FAمطهرهنصرت آبادیکارشناس ارشد، گروه روانشناسی عمومی، دانشگاه باهنر کرمان، کرمان، ایران0000-0002-1518-6069علیافضلی گروهکارشناس ارشد، گروه روانشناسی عمومی، دانشگاه آزاد اسلامی زرند، کرمان، ایران.0000-0002-4296-3492مرتضیذره پرور تالیاستادیار، گروه جامعه شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی کرمان، کرمان، ایران.Journal Article20171031<strong>Introduction:</strong> Today, there are an increasing number of patients suffering from obsessive-compulsive disorder or repetitive behaviors and as a result interfering with their daily life activities. Therefore, treatment of this disorder is of particular importance for therapists working on this field. The purpose of this study was to compare the efficacy OF exposure and response prevention therapy and metacognitive therapy in patients with obsessive-compulsive disorder.
<strong>Materials and Methods:</strong> This is a semi-experimental study with pre- and post-test and a control group. Statistical population included people with obsessive-compulsive referred to counseling centers of Sirjan City. Forty five patients selected as convenience sample were then randomly divided into three groups of 15, two test groups and one control group. The first test group received 8 weekly sessions of meta-cognitive therapy. Exposure and response prevention therapy was assigned for the second test group with similar duration and control group received an irrelevant intervention. The data gathering instrument was the Obsessive-Compulsive checklist of Madesley. Descriptive statistics, covariance analysis and Tukey post hoc test were used to analyze the data.
<strong>Results</strong><strong>:</strong> The results indicated that exposure and response prevention therapy had a significant effect on reduction of the mean scores of the obsessive-compulsory disorder compared to the control group (p=0.012). Also, the difference between the scores of pre- and post-test was statistically significant (p=0.033).
<strong>Conclusion:</strong> Based on the findings of this study, the effect of exposure and response prevention therapy on reduction of obsessive-compulsive disorder was higher than that of meta-cognitive therapy and it may be a useful and applicable therapeutic method for relevant therapists working at consultant centers.<strong>مقدمه:</strong> امروزه تعداد روزافزونی از افراد دچار اختلال وسواسی- اجباری با رفتارهای تکرار شوندهای هستند که باعث تداخل در زندگی روزمره آنان است. اهمیت درمان وسواس سبب میشود درمانگران از مؤثرترین رویکردهای درمانی سود جویند. بنابراین ﻫﺪف از اﻳﻦ ﭘﮋوﻫﺶ، مقایسه تاثیر درمان مواجهه و بازداری از پاسخ و درمان فراشناختی بر نشانگان اختلال وسواسی -اجباری بود.
<strong>مواد و روش ها:</strong> اﻳﻦ ﺑﺮرﺳﻲ از ﻧﻮع نیمهآزﻣﺎﻳﺸﻲ ﺑﻮد. جامعه آماری شامل افراد دارای اختلال وسواسی -اجباری مراجعهکننده به مراکز مشاوره شهر سیرجان در سال 1396 بودند، تعداد 45 نفر به عنوان نمونه در دسترس انتخاب و در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل (هر گروه 15 نفر) قرار گرفتند. اعضای یک گروه در طول 8 جلسه هفتگی مورد درمان فراشناختی و اعضای گروه دوم مورد درمان مواجهه و بازداری از پاسخ قرار گرفتند. گروه کنترل درمانی بیارتباط دریافت کردند. ابزار مورد استفاده، سیاهه وسواسی- اجباری Madesley بود. برای تجزیه دادهها از آمار توصیفی، تحلیل کواریانس و آزمون تی و آزمون تعقیبی توکی استفاده شد.
<strong>یافته ها:</strong> درمان مواجهه و بازداری از پاسخ، موجب کاهش معنیدار در میانگین نمرات وسواس گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل گردید (012/0=p). همچنین نمرههای به دست آمده از ارزیابیها در مراحل پیشآزمون و پسآزمون و تفاوت بین میانگین گروهها کاملاً معنیدار بود (033/0=p).
<strong>نتیجه گیری:</strong> بر پایه یافتههای پژوهش، تاثیر درمان مواجهه و بازداری از پاسخ، در کاهش نشانگان اختلال وسواس در مراجعین از درمان فراشناختی مؤثرتر میباشد. بنابراین درمانگران میتوانند از این درمان در کنار درمانهای موفق دیگر، جهت ارتقا کیفیت زندگی بیماران استفاده کنند.https://chj.rums.ac.ir/article_76689_25cfeedc6a3e89a64e630d99bb45a540.pdfدانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجانسلامت جامعه2345-624812120180321Survey on Comparison of three Different Training Intensities on Expression of LSDP5 Protein, Serum Levels of Glucose and Insulin in Diabetic Ratsمقایسه سه شدت متفاوت تمرینی بر بیان پروتئین LSDP5، سطوح سرمی گلوکز و انسولین رتهای دیابتی60687676810.22123/chj.2018.91614.1012FAمهدیغفاریاستادیار، گروه علوم ورزشی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران0000-0002-2691-9846ابراهیمبنی طالبیدانشیار، گروه علوم ورزشی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران0000-0002-9943-9747محمدفرامرزیدانشیار، گروه علوم ورزشی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران.عبد الناصرمحبیاستادیار، گروه علوم درمانگاهی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران.Journal Article20170707<strong>Introduction:</strong> Lipid metabolism disorder plays an important role in diabetes and insulin resistance in skeletal muscles. On the other hand, intramuscular lipolysis can be affected by physical activities. Lipid storage droplet protein 5 (LSDP5) (is one of the important proteins involving in regulation of muscle lipolysis. Therefore, the aim of this study was to compare the three different training intensities on expression of LSDP5 protein, serum glucose and insulin levels in diabetic rats.
<strong>Materials and Methods:</strong> Thirty two male Wistar rats were randomly divided into four groups of 8 including three intervention groups; with low- moderate- and high-intensity endurance training and a control group. In all four groups, diabetes mellitus was induced by intraperitoneal injection of streptozotocin, 55 mg/kg and endurance training was applied three times a week for eight weeks and the control group received nothing. The expression of the LSDP5 protein was analyzed by Western blot technique. To determine the significance of differences between the groups, the results were analyzed using one-way ANOVA and Tukey post-hoc test.
<strong>Results:</strong> There was a significant difference was observed between four groups in LSDP5 variables (p = 0.03). There was a significant difference between diabetic controls group and high intensity group (p = 0.019), but there was no significant difference in LSDP5 in the low intensity and moderate intensity training group (respectively p = 0.64 and p = 0.45).
<strong>Conclusion</strong>: According to the results, high intensity endurance exercise increased protein expression LSDP5 in diabetic samples.<strong>مقدمه</strong>: اختلال متابولیسم چربی در ایجاد دیابت و مقاومت به انسولین در عضلات اسکلتی نقش دارد. از طرفی فعالیت بدنی بر لیپولیز درون عضلانی تاثیرگذار است. Lipid storage droplet protein 5 از پروتئینهای مهم در تنظیم لیپولیز سلولهای عضلانی است. هدف از این مطالعه مقایسه سه شدت متفاوت تمرینی بر بیان پروتئین LSDP5، سطوح سرمی گلوکز و انسولین رتهای دیابتی است.
<strong>مواد و روشها</strong>: تعداد 32 سر رت نر نژاد ویستار به صورت تصادفی به چهار گروه مساوی شامل سه گروه تمرینی (گروه تمرین استقامتی کم شدت، شدت متوسط و گروه با تمرین تداومی با شدت بالا) و یک گروه کنترل تقسیم شدند. پس از دیابتی کردن رتها با تزریق درون صفاقی استرپتوزوسین، تمرین استقامتی به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته اعمال شد. گروه کنترل مداخلهای دریافت نکردند. بیان نسبی LSDP5 با تکنیک Western blot انجام شد. معنیدار بودن تفاوت بین متغیرها توسط آزمون آماری تحلیل واریانس یکطرفه و آزمون تعقیبی توکی تعیین شد.
<strong>یافتهها</strong>: اختلاف معنیداری بین چهار گروه در متغیرهای LSDP5 مشاهده شد (03/0=p). تفاوت بین دو گروه کنترل دیابتی و گروه دیابتی تمرین با شدت بالا معنیدار بود (019/0=p) اما تفاوت معنیداری در میزان LSDP5 در گروه تمرین کم شدت و شدت متوسط نسبت به گروه کنترل وجود نداشت (به ترتیب 64/0=p و 45/0=p).
<strong>نتیجهگیری</strong>: با توجه به نتایج میتوان به تأثیر تمرینات استقامتی با شدت بالا بر افزایش بیان پروتئین LSDP5 در نمونههای دیابتی اشاره کرد.https://chj.rums.ac.ir/article_76768_c2610dbfdd7436fcc6710a6b5e6d6237.pdfدانشکده پرستاری مامایی و پیراپزشکی رفسنجانسلامت جامعه2345-624812120180321Effectiveness of Group Cognitive Behavioral Counseling on Academic self-efficacy and Sense of Belonging to School in Students with Academic Failureاثربخشی مشاوره شناختی - رفتاری گروهی بر خودکارآمدی تحصیلی و احساس تعلق به مدرسه در دانش آموزان دچار افت تحصیلی69787679210.22123/chj.2018.119206.1098FAرحیمحمیدی پوراستادیار، گروه مشاوره، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران0000-0002-7557-6157حسنحیدریدانشیار گروه مشاوره، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد خمین، خمین، ایران0000-0002-9845-4128فرشادبهاریاستادیار، گروه مشاوره، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اراک، ایران.مهدیهتقویکارشناس ارشد، گروه مشاوره، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اراک، ایران.Journal Article20180213<strong>Introduction</strong>: Considering that the feelings of lack of individual self-efficacy and belonging to school are of the predictors of academic failure in education, the purpose of this research was to investigate the efficacy of the recognizable behavioral consultancy as the gregarious method on improving the educational self-efficacy and sense of school belonging among the students with educational failure.
<strong>Materials and Methods</strong>: In this semi-experimental study, among all guidance school students with academic failure in Shahriar City, 30 students were selected using accidental sampling method. They were then divided into two groups of 15, experimental and control groups. The experimental group received the cognitive behavioral counseling for 15 hours. The measuring tools consist of the Berry, Betti and Watt’s scene of belonging survey and the Ginkez and Moorgan’s self-efficacy questionnaire both with reliable recognition.
<strong>Results:</strong> The results of this study indicated that cognitive behavioral counseling improved significantly the educational self-efficacy and the sense of school belonging (p=0.0001).
<strong>Conclusion</strong>: According to the results of the present study, cognitive group counseling therapy may increase academic self-efficacy and also promotes the sense of belonging to school in schoolchildren.<strong>مقدمه:</strong> با توجه به اینکه عدم احساس کارآمدی فردی و احساس تعلق به مدرسه از عوامل پیشبینی کننده افت تحصیلی در تحصیل به شمار میرود، پژوهش حاضر باهدف تعیین اثربخشی مشاوره شناختی -رفتاری به شیوه گروهی برافزایش خودکارآمدی تحصیلی و احساس تعلق به مدرسه در دانشآموزان دچار افت تحصیلی انجام شد.
<strong>مواد</strong> <strong>و</strong> <strong>روش ها</strong>: روش پژوهش نیمه تجربی است. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانشآموزان دچار افت تحصیلی در مقطع راهنمایی شهرستان شهریار بودند. از این بین، ۳۰ نفر با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی انتخاب و به دو گروه ۱۵ نفری مداخله و کنترل تقسیم شدند. گروه مداخله ۱۵ ساعت تحت مشاوره گروهی شناختی -رفتاری قرار گرفتند. ابزارهای اندازهگیری عبارت بودند از: پرسشنامه خودکارآمدی Morgan, 1999) & Jinkes) و پرسشنامه احساس تعلق به مدرسه (<strong>Berry,</strong><strong> <strong>Betty&Watts, 2004</strong></strong>) . بهمنظور تجزیهوتحلیل دادهها، از تحلیل کواریانس استفاده شد.
<strong>یافته ها</strong>: نتایج نشان داد بین گروه مداخله و کنترل تفاوت معنیداری وجود دارد و مشاوره شناختی- رفتاری برافزایش خودکارآمدی تحصیلی و احساس تعلق به مدرسه مؤثر بوده است (0001/0p=).
<strong>نتیجه گیری</strong>: بر اساس نتایج میتوان بهمنظور ارتقای خودکارآمدی تحصیلی و همچنین افزایش احساس تعلق به مدرسه، از مشاوره شناختی -رفتاری به شیوه گروهی استفاده کرد.https://chj.rums.ac.ir/article_76792_55cb7797b80cfdf70140dfe35aff7697.pdf